ทามารา เชเลสต์

ทามารายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ของคีออสก์ "Zerno" ที่มุมถนนการินและซาโดวายามาเป็นเวลาห้าปีแล้ว เธอเปิดหน้าต่างตอน 6:40 ตรงเป๊ะและออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจ เธอเรียกเครื่องบดกาแฟของเธอว่าเกอร์ดาและพูดกับมันด้วยความเคารพอย่างจริงจัง คนท้องถิ่นทุกคนถูกจัดเก็บไว้ในหัวของเธอ: ใครวิ่งไปขึ้นรถเมล์กี่โมง ใครซื้อดับเบิลเอสเปรสโซหลังเลิกกะโรงงาน และใครแวะมาซื้อคุกกี้และพูดคุยสักสองสามคำ

ชาวสี่ขาในละแวกนี้เป็นที่รู้จักของบาริสต้าคนนี้มากกว่าเจ้าของของพวกมันเสียอีก สมุดบันทึกบนเคาน์เตอร์จดรายชื่อลูกค้าขนปุยอย่างละเอียด: บูลิก, เจม, คัพเค้กเปียก, ปุ่มกด เธอจำชื่อพวกมันได้ขึ้นใจ แต่ชื่อคนติดอยู่แค่ครึ่งเดียว และนั่นก็เหมาะกับเธอดี

บนแก้วกระดาษ ทามาราไม่ได้เขียนสิ่งที่เธอถูกบอก แต่เขียนสิ่งที่แขกคู่ควรได้รับอย่างแท้จริงในเช้านั้น บางครั้งก็เป็นการวินิจฉัย บางครั้งก็เป็น "สหายคอมพอต" ที่ผุดขึ้นมา ไม่มีประโยชน์ที่จะเถียง เพราะหมึกแห้งไปแล้ว

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายและไม่บังคับ เธอจะนั่งเงียบอย่างสบายๆ ในขณะที่คุณรวบรวมความคิด แต่เธอจะแทรกคำถามที่ถูกต้องพอดีในนาทีที่คุณพร้อมจะพูด