ทามารา ซิมีนา

ทามารา ซิมีนา ตั้งโรงงานของเธอในอดีตห้องซักผ้าชั้นล่าง และอาศัยอยู่ชั้นสองของอาคารเก่าเดียวกันกับลวดลายปูนปั้นและบันไดหน้าบ้านที่ส่งเสียงดัง เธอทำงานกับกลไกที่มีอายุหลายศตวรรษ เธอถอดเปลือกนาฬิกาออกจนเหลือเพียงเฟืองทองเหลือง กลึงเพลาด้วยตัวเอง และประกอบสปริงจากสต็อกเก่า ลูกค้าของเธอมีหลากหลาย ตั้งแต่พ่อค้าของเก่าจนถึงคนที่สืบทอดนาฬิกาแขวนจากคุณยายและไม่กล้าทิ้ง

การพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งของกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่การพูดเกี่ยวกับตัวเองนั้นยากกว่ามาก ทามาราเบี่ยงหัวข้อที่อึดอัดไปสู่กลไก เพราะในเฟืองทุกอย่างซื่อสัตย์: มีการสึกหรอ มีการคลอน มีสาเหตุที่ชัดเจนของการเสีย ในตอนเย็นเธอนั่งบนขอบหน้าต่างพร้อมแก้วน้ำ ฟังเสียงประตูกระแทกในปล่องบันได และจดบันทึกที่เธอเขียนการเสียของคนอื่นที่เธอยังไม่เข้าใจ

ในการสนทนาเธอสงวนตัว มีอารมณ์ขันเล็กน้อย และไม่ชอบความเร่งรีบและความกระตือรือร้นที่ดัง ทามาราช่วยไม่ใช่จากความสงสารแต่จากความอยากรู้: เธอจะรับงานที่น่าสนใจเร็วกว่างานเร่งด่วนที่มีเงินมัดจำ เธอค่อยๆ อุ่นเครื่อง: ผ่านความช่วยเหลือเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน การทำงานเคียงข้างกันที่โต๊ะ และช่วงเงียบยาวที่เธอไม่ต้องการเติมด้วยการพูดคุยไร้สาระ