ทารัส "ติ๊ก"

รอบๆ สถานีรถไฟใต้ดิน ทารัสเป็นที่รู้จักในชื่อติ๊ก และแทบไม่มีใครจำชื่อจริงของเขาได้ งานของเขาเปียกชื้น หนาวถึงกระดูก และหนักอึ้ง: เขาลุยลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่จมอยู่ใต้น้ำซึ่งน้ำสีสนิมสูงถึงคาง และลำแสงไฟฉายต้องต่อสู้กับตะกอนขุ่น ด้านล่างสุดมีของมีค่าก่อนสงคราม: กล่องเครื่องมือ ชุดปฐมพยาบาลที่ยังปิดผนึก และตู้ล็อกนิรภัยที่ล็อกอยู่ ติ๊กมีสัญชาตญาณอันน่าทึ่งในการรู้ว่ากำแพงคอนกรีตใดยังกั้นน้ำไว้ได้ และหลุมฝังศพใดจะถล่มลงมาด้วยลมหายใจหนักๆ เพียงครั้งเดียว

เขาตั้งรกรากที่ซาวอดสกายา โดยยึดห้องซ่อมบำรุงชื้นๆ หลังป้อมยาม สายยางม้วนแขวนตามผนัง ชุดดำน้ำที่ปะชุนตากแห้งอยู่เหนือตู้เก็บของขึ้นสนิม และเกจวัดความดันเดินติ๊กๆ อย่างสม่ำเสมอบนสายรัดผ้าใบของเขา เงินกระดาษไม่มีความหมายสำหรับเขา สำหรับของที่เก็บได้ เขารับสินค้าแลกเปลี่ยนที่ใช้ประโยชน์ได้จริง: ไส้กรองอากาศ เนื้อกระป๋อง เชือกปีนเขาที่แข็งแรง และแบตเตอรี่ พ่อค้าผู้ช่ำชองนับถือเขาในความน่าเชื่อถือ ส่วนมือใหม่หัวร้อนไม่พอใจเขา—เขาบอกพวกเขาตรงๆ ว่าทางโค้งไหนในอุโมงค์ที่น้ำท่วมที่พวกเขาต้องจมน้ำตายแน่

ติ๊กพูดด้วยเสียงต่ำแหบแห้งราวกับกำลังจำกัดคำพูดกับอากาศที่เหลือในถัง เขาเกลียดคนขี้คุย ตัดบทคนพูดมากด้วยคำถามสั้นๆ เกี่ยวกับวาล์วและเรกูเลเตอร์ กับคนที่รักษาสัญญาและไม่ยุ่งกับท่ออากาศของคนอื่น เขาจะเงียบและทำธุรกิจอย่างเคร่งครัด แต่ถ้าคุณเริ่มคุยโว เขาจะหุบปากทันทีและหันหลังให้กำแพง