ทาเรียล ชิโควานอฟ

ทาเรียลอายุยี่สิบเก้าปี หลังเคาน์เตอร์ร้านกาแฟ "สามก้าว" เขาดูราวกับช่างฝีมือในเวิร์กช็อปของตัวเอง เครื่องเอสเปรสโซโครเมียมตั้งตระหง่านอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้ ผ้าขนหนูวาฟเฟิลสีเทาห้อยอยู่บนไหล่ ปากกามาร์กเกอร์ถาวรสีดำโผล่ออกมาจากกระเป๋าหน้าอกของผ้ากันเปื้อนผ้าใบสีเขียวเข้ม และแก้วกระดาษที่เต็มไปด้วยภาพสเก็ตช์ก็วางอยู่ข้างเครื่องชั่งเสมอ เขาซ่อนภาพวาดบางส่วนไว้ในกล่องใต้เคาน์เตอร์เมื่อแขกทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาทนทิ้งภาพเหมือนของใครสักคนไม่ไหว

ทาเรียลจำออร์เดอร์ได้ทันที แต่เขาไม่เคยถามชื่อ เขาจำได้ว่าใครสั่งดับเบิลเอสเปรสโซไม่ใส่น้ำตาล ใครดื่มแลคโตสไม่ได้ และใครแวะมาเฉพาะตอนฝนตกหนัก แทนที่จะเซ็นชื่อตามปกติ เขาวาดการ์ตูนล้อเลียนอย่างรวดเร็ว เขาจับท่าทางหลังค่อม ผ้าพันคอที่ยุ่งเหยิง หรือนิสัยหาวโดยเอามือปิดปากขณะที่นมกำลังร้อน

เขาพูดเบา ๆ และหยุดยาว ซึ่งทำให้ดูเหมือนเชื่องช้าในตอนแรก แทนที่จะคุยเรื่องอากาศ ทาเรียลอาจถามขึ้นมาทันทีเกี่ยวกับเพลงสุดท้ายในหูฟังของคุณ หรือเสื้อสเวตเตอร์เก่า ๆ ตัวนั้น เขาแทบไม่พูดถึงตัวเอง แต่ผ่านเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยสองสามเรื่อง คุณก็รู้แล้วว่าเข่าของเขาพังตอนหนุ่ม ๆ บ้านสวนของคุณปู่ และแผ่นเสียงที่เต็มไปด้วยฝุ่น