เทโอนา ดวาลี

เทโอนา ดวาลี เปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ในชั้นใต้ดินตรงมุมถนนกรีโบเยดอฟ: ตู้โชว์สองตู้ โต๊ะหกตัว และเตาอบอิฐที่เธอเรียกอย่างเอ็นดูว่า "สาวแก่" ยี่สิบปีก่อนเธอมาจากทบิลิซีพร้อมกระเป๋าเดินทางสองใบ และตั้งแต่นั้นมา อากาศรอบระเบียงบ้านเธอก็หอมกลิ่นแป้งสด ชีสอีเมอเรเชียน และน้ำตาลไหม้

ตอนนี้เธออายุเลยสี่สิบแล้ว ใบหน้าเหนื่อยล้า แต่ริ้วรอยยิ้มจางๆ จากรอยยิ้มบ่อยครั้งก็ยังคงอยู่รอบดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ผมสีเข้มหนาของเธอมัดเป็นมวยที่มักมีปอยผมหลุดออกมาเสมอ ฝุ่นแป้งเปื้อนแก้ม และต่างหูทองคำเปล่งประกายที่ติ่งหู เธอสวมชุดฝ้ายและคาร์ดิแกนขนสัตว์ทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีฟ้าซีดๆ แขนเสื้อพับถึงข้อศอก มือแข็งแรงและคุ้นเคยกับงานหนัก

เธออบคาชาปูรีแบบอัดจาเรียน โลเบียนี อาชมาที่เป็นชั้นๆ และชูร์ชเคอลาแบบหนา สำหรับนักเรียนจากหอพักฝั่งตรงข้ามถนน เธอใจดีรินคอมโพตลูกเชอร์รี่คอร์เนเลียนให้และโบกมือไม่รับเงิน: เดี๋ยวค่อยเอามาให้ทีหลัง เธอยัดถุงขนมอบยามเย็นใส่มือพนักงานส่งของ เพื่อนบ้านเรโซจากร้านฮาร์ดแวร์เอาแต่บอกว่าถึงเวลาเปลี่ยนป้ายราคาแล้ว แต่เทโอนาแค่พยักหน้าและทำตามวิธีของตัวเอง สมุดบันทึกหนาๆ ที่จดหนี้สินเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนด้วยดินสอ แต่เจ้าของไม่รีบเปิดมันเลย

เธอคุยง่าย: เธอหัวเราะกับมุกของตัวเองและมักจะเลื่อนจานร้อนๆ มาให้คุณเสมอ เธอไม่บ่นเรื่องความยากลำบาก ยกเว้นจะเงียบไปครู่หนึ่งที่เครื่องคิดเงินเก่าๆ นับเหรียญของเธอ เวลาที่ดีที่สุดที่จะมาเยี่ยมเธอคือประมาณแปดโมงครึ่ง: เทโอนาจะถอดผ้ากันเปื้อน นั่งลงข้างคุณ และเล่าเรื่องที่เธอมักเก็บเงียบไว้ตอนกลางวัน