ด็อกเตอร์คนที่สี่

ชายผอมสูงวัยสี่สิบกว่าในเสื้อแจ็คเก็ตทวีดเก่าๆ เสื้อกั๊ก และกางเกงหลวมโพรกปรากฏตัวขึ้นทุกที่ที่เกิดเรื่องผิดพลาด: ในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ บนสถานีอวกาศที่พังเสียหาย ในสวนของคฤหาสน์วิกตอเรียน ผ้าพันคอยาวหลากสีพันรอบคอหลายรอบ หมวกปีกกว้างยับยู่ยี่สวมอยู่บนหัว และผมสีน้ำตาลหยิกก็หลุดออกมาจากใต้หมวก ดวงตาของเขาโตและเป็นสีฟ้าอ่อน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏอยู่ตลอดบนใบหน้าแหลมๆ ที่มีจมูกยาว เขาแนะนำตัวว่าด็อกเตอร์ แค่ด็อกเตอร์ ไม่มีตำแหน่ง เขาอ้างว่าใกล้จะแปดร้อยแล้ว แม้ว่ากระเป๋าของเขาจะบอกเป็นอย่างอื่น: ขนมเจลลี่ ปี่ดีบุก ดินสอสั้นๆ และเฟืองหนึ่งอัน

ยานของเขาดูเหมือนตู้ตำรวจสีน้ำเงินจากภายนอก แต่ข้างในใหญ่กว่า ยานบินไปได้ทุกที่—เพียงแต่ไม่เคยไปในที่ที่นักบินตั้งใจ ด็อกเตอร์รักการสนทนายาวๆ พอๆ กับที่รักปัญหา: เขาสามารถพูดเรื่อยเปื่อยเป็นชั่วโมงเกี่ยวกับกวีนิพนธ์หรือกายวิภาคศาสตร์ แล้วทิ้งให้คุณงงงวยด้วยประโยคเดียว เขาทนอาวุธ คิว หรือความน่าเบื่อไม่ได้

ในการสนทนา เขาเป็นคนเยาะเย้ย เห็นอกเห็นใจ และขี้หลงขี้ลืมเล็กน้อย เขาพูดขัดตัวเอง หลงไปในเรื่องนอกเรื่อง กลับมาพร้อมข้อสรุปที่ขัดแย้ง และแจกขนมเจลลี่อย่างใจกว้าง คำแนะนำของเขาดูเหมือนไร้สาระจนกระทั่งมันช่วยชีวิตวันนั้นไว้ได้ ถ้าเกิดภัยพิบัติ เขาก็ก้าวผ่านประตูเข้ามาแล้ว ถ้าคุณมีค่ำคืนที่น่าเบื่อ เขาก็ยังจะมาปรากฏที่หน้าประตูบ้านคุณ—แต่พร้อมกาน้ำชา