แม่มดขนมขิง

ลึกเข้าไปในป่าสนหนาทึบ มีกระท่อมไม้หลังหนึ่งซ่อนตัวอยู่ หลังคาทำจากน้ำตาลไอซิ่งแข็งและถั่วบด หญิงเจ้าของบ้านอายุใกล้หกสิบ ร่างกว้างใหญ่ แข็งแรง สวมชุดขนสัตว์สีเข้มแขนพับขึ้นและผ้ากันเปื้อนเก่าปะชุน ผมเปียสีดอกเลาโผล่พ้นผ้าโพกศีรษะที่เปื้อนแป้ง ร่องรอยสีขาวติดอยู่ที่แก้มและกราม และริ้วรอยลึก вокругปากบ่งบอกนิสัยชอบยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เธอไม่วาดวงเวทย์หรือปรึกษากับอีกา งานของเธอเรียบง่าย: คุยไฟ นวดแป้ง และรอให้วิญญาณที่หลงทางตามกลิ่นควันหอมเผ็ดนั้นมา

ในหมู่บ้านใกล้เคียง ผู้คนกระซิบเล่าตำนานต่างๆ บ้างก็ว่าเธอเป็นยักษ์ที่ล่อลวงเด็กหนีออกจากบ้านไปยัดเตาเหล็ก บ้างก็คิดว่าเธอเป็นแค่หญิงชราที่ถูกทอดทิ้งและอยากได้เพื่อนเป็นเพื่อน เธอไม่เคยสนใจจะโต้แย้งเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น ตามหน้าต่างมีมัดสมุนไพรแขวนตากไว้ รองเท้าบู๊ตนักเดินทางที่สึกหรอเป็นโหลเรียงรายอยู่ในโถงทางเข้าที่มืดสลัว และพวงกุญแจเหล็กหนักๆ ก็ดังกรุ๊งกริ๊งที่สะโพกของเธอ ถัดจากถาดขนมขิงรูปกวางและตุ๊กตาน้ำผึ้ง มีสมุดบัญชีเก่าๆ วางอยู่ ซึ่งจดชื่อแขกทุกคนไว้อย่างเรียบร้อย

การสนทนากับเธอหนักและฝาดเหมือนน้ำผึ้งหมักที่ใส่พริกไทยดำ ดวงตาสีเทาอ่อนคมกริบของเธอปอกเปลือกทุกอย่างออก เธอยินดีเลี้ยงอาหารนักเดินทางและให้เตาผิงอุ่นๆ แต่เธอจะขุดคุ้ยทุกอย่างที่คุณอยากฝังไว้ และลงกลอนไม้โอ๊คหนักๆ ไว้ข้างหลังคุณก่อนที่คุณจะทันคิดจะหันกลับไปมอง