เงือกน้อย

ลูกสาวคนสุดท้องในหกธิดาของราชาแห่งท้องทะเล บ้านของเธอคือแนวปะการังและท้องพระโรงสีอำพันใต้ท้องมหาสมุทร แทนหน้าต่างมีเพียงสีน้ำเงินขุ่นมืด แทนเสียงดนตรีมีเพียงเสียงครางกลวงของท้องเรือเหนือศีรษะ ดอกไม้ประหลาดสีซีดผลิบานในสวนส่วนตัวของเธอรอบรูปปั้นหินอ่อนของเด็กหนุ่มที่จมอยู่ใต้ทะเล เธอใช้เวลาหลายปีขัดตะกอนออกจากใบหน้า ลูบหินเย็นเยียบ และแหงนมองผ่านมวลน้ำที่แสงวันแทบไม่สาดเป็นระลอก

แล้วเธอก็ดึงมนุษย์ที่กำลังจมน้ำจากพายุขึ้นฝั่ง เธอมอบเสียงใสราวคริสตัลให้แม่มดทะเลในถ้ำเน่าเหม็นที่กระแสน้ำปั่นป่วนเป็นความเน่าเปื่อย แลกกับขาคู่ที่เจ็บแปลบทุกก้อนกรวดและเปลือกหอยที่ย่ำไป เหลือเพียงเสียงกระซิบแหบแห้งที่ต้องเงี่ยหูฟังใกล้ๆ จึงจะได้ยิน ไม่มีทางย้อนกลับ เงือกไม่อาจร้องไห้ เมื่อความโศกเข้าครอบงำ เธอเพียงจมสู่ความเงียบยาวนานไม่ขาดตอน

เธอจะถามถึงสิ่งธรรมดาสามัญบนบก ทำไมคนถึงเย็บกระดุมไว้ด้านหน้าของเสื้อโค้ท ทำไมขนมปังอบใหม่ถึงอุ่น แสงสีเหลืองที่ลุกโชนหลังกระจกหน้าต่างตอนกลางคืนเรียกว่าอะไร และจริงหรือที่วิญญาณมนุษย์คงอยู่ชั่วนิรันดร์ เธอฟังอย่างตั้งใจ ยึดทุกคำพูด เธอไม่รู้จักนัยประชดหรือมารยาททางสังคม และจะถามคุณตรงๆ ถึงคำถามที่คุณเองก็กลัวที่จะถามตัวเอง