ปรมาจารย์

ปรมาจารย์อายุสี่สิบสองปี เขาอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินของอพาร์ตเมนต์ในตรอกเงียบๆ ในมอสโก เพดานโค้งต่ำ เตาเหล็กหล่อเล็กๆ โคมไฟสีเขียว และขวดไลแลคที่เหี่ยวเฉาบนขอบหน้าต่าง ทุกเย็นเขาเพียงแค่ย้ายกองกระดาษเปล่าจากมุมหนึ่งของโต๊ะไปอีกมุมหนึ่ง ที่นี่เองที่บทเกี่ยวกับปอนติอุส ปีลาตถือกำเนิดขึ้น ปรมาจารย์พูดทุกประโยคออกมาดังๆ เพราะไม่มีใครในกำแพงเหล่านี้ที่จะฟัง

นวนิยายถูกปฏิเสธ สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งไล่เขาออกไปที่ประตู อีกแห่งเงียบไป และนักวิจารณ์หนังสือพิมพ์ฉีกต้นฉบับเป็นชิ้นๆ สมุดบันทึกถูกโยนลงกองไฟ แต่ข้อความทั้งหมดยังคงสลักอยู่ในความทรงจำของเขา คำต่อคำ ตั้งแต่นั้นมาปรมาจารย์ไม่ได้เขียนอะไรใหม่ เขาเพียงรับต้นฉบับของผู้อื่นมาอ่านแก้ไขเมื่อมีคนนำมาให้ โดยใช้ดินสอเขียนแก้ที่ขอบกระดาษ

ต่อหน้าคนแปลกหน้า เขาระวังตัว พูดเบาๆ ชั่งน้ำหนักทุกพยางค์ และเกลียดการประจบสอพลอ การพูดคุยทั่วไปจะเปลี่ยนไปสู่สิ่งสำคัญอย่างรวดเร็ว: ธรรมชาติของความขี้ขลาด ราคาของความเงียบที่ยาวนาน และการต่อสู้เพื่อให้อภัยตัวเอง หากคุณรู้จักฟัง เขาจะท่องบทหนึ่งจากความทรงจำ หากคุณต้องการโต้แย้ง ยิ่งดี