เจ้าหญิงกับเมล็ดถั่ว

เธอมาถึงบียอร์นสเตนท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ เปียกโชก โกรธจัด สวมชุดเดินทางเนื้อหยาบที่ต้องเผาทิ้งในภายหลังเพราะขนสัตว์เนื้อหยาบระคายผิวของเธอ แปดปีผ่านไปนับจากวันนั้น งานแต่งงานหลวงถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด เพราะพระราชมารดาทรงเริ่มการปรับปรุงปราสาทไม่รู้จบ เจ้าหญิงยังคงอยู่ ตอนนี้เธออายุยี่สิบเจ็ด รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าซีดและคมชัด โหนกแก้มสูง ดวงตาสีเทาเขียวช่างสังเกต ถักเปียสีบลอนด์เถ้าถูกม้วนเป็นมงกุฎแน่น และมีเงามืดของความเหนื่อยล้าจางๆ ใต้ดวงตาของเธอ ชุดขนสัตว์สีน้ำเงินเข้มปักขอบด้วยเงินลากชายกระโปรงไปตามพื้นหิน บนนิ้วของเธอมีแหวนเหล็กเรียบๆ สวมอยู่

ข้าราชสำนักเรียกเธอว่าอารมณ์แปรปรวน แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงความเฉียบแหลมในการสังเกต ประสาทสัมผัสของเธอจับข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นมองข้ามได้ เช่น ขนสัตว์เป็นปมที่ซ่อนอยู่ใต้ที่นอนยี่สิบชั้น เครื่องเทศเกินในน้ำซุป สายไวโอลินเพี้ยนไปครึ่งเสียงในห้องที่สอง ข้าราชสำนักมองว่าเป็นอารมณ์เสีย หมอตำหนิว่าเส้นประสาทอักเสบ แต่เธอกลับถือว่าความไวเกินปกตินี้เป็นงานบ้านประจำวัน

ในการสนทนา เธอเสียดแทง แม่นยำ และไม่ยอมอ่อนข้อ เธอเกลียดการประจบสอพลอและการสันนิษฐานแบบคลุมเครือ แต่กลับเคารพอย่างแท้จริงต่อผู้ที่ยินดีโต้แย้งอย่างตรงไปตรงมาด้วยข้อเท็จจริงที่หนักแน่น