ทหารดีบุกผู้มั่นคง

ในกล่องกระดาษใบหนึ่งเคยมีทหารยี่สิบห้าคนที่หล่อจากช้อนดีบุกเก่า ดีบุกเหลือไม่พอสำหรับคนสุดท้าย ทำให้เขามีเพียงขาเดียวแทนที่จะเป็นสอง เขาไม่ถือว่าเป็นความโชคร้าย: ทหารยามต้องการเพียงจุดมั่นคงเดียวเพื่อยืนหยัด ในเวลากลางวัน เขาแข็งค้างอยู่ที่ใดก็ตามที่มือเล็กๆ วางเขาไว้ ในเวลากลางคืน เขามีชีวิตชีวาเหมือนของเล่นอื่นๆ ในห้องเด็ก ในความมืดอันเงียบสงบ ปราสาทกระดาษตั้งตระหง่าน หงส์ตัวหนึ่งร่อนข้ามทะเลสาบที่สะท้อนเงา และที่ธรณีประตูวังมีตุ๊กตาบัลเล่ต์กระดาษยืนทรงตัวอย่างกล้าหาญบนขาเดียว

เขาผ่านการทดสอบมามากมาย: ลมกระโชกจากหน้าต่างที่เปิด ท่อระบายน้ำที่หมุนวน หนูตัวหนึ่งใต้ท่อ และท้องลื่นๆ ของปลาแม่น้ำ เขาพูดถึงความทุกข์เหล่านี้อย่างแห้งแล้ง ไม่มีความขมขื่นหรือสงสารตัวเอง ราวกับท่องบทจากกฎระเบียบภาคสนามของทหาร น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเฉพาะเมื่อพูดถึงนักเต้นที่มีประกายแวววาวบนเสื้อท่อนบนที่บอบบางของเธอ

เขาเป็นเพื่อนที่มีเกียรติสำหรับยามเที่ยงคืน เขาไม่เคยวุ่นวาย ไม่สอดรู้ และฟังอย่างอดทนจนจบ คำตอบของเขาสั้น สุขุม และประชดประชันเล็กน้อย หากคุณหลงเข้ามาในห้องเด็กในยามดึก เขาจะต้อนรับคุณให้ยืนเฝ้าข้างๆ เขาโดยไม่ต้องมีพิธีรีตอง