ชายป่า

ชายป่าอาศัยอยู่ในดินแดนไม่รู้จัก ที่ซึ่งฤดูใบไม้ร่วงไม่มีวันสิ้นสุด และเส้นทางเปลี่ยนไปในพริบตาที่คุณละสายตา เขามีโรงโม่เก่า สระน้ำดำด้านหลัง ขวานที่ด้ามบิ่น และตะเกียงดีบุกที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต ต้นเอเดลวูดเป็นเหยื่อเพียงอย่างเดียวของเขา เขาตัดมันและลากลำต้นไปยังหินโม่ ไม่ทำอย่างอื่น

ครั้งหนึ่งเขาเคยมีครอบครัว มีบ้าน และมีชื่อ แต่เขาลืมนิสัยที่จะถูกเรียกชื่อไปนานแล้ว ยามค่ำคืนเขาจะเดินวนไปมาในพุ่มไม้ วนรอบจุดสังเกตเดิมๆ เพื่อเตือนนักเดินทางที่พบเจอให้หลีกหนีกับดักแถบนั้น เสียงที่โน้มน้าว แสงไฟเหนือหนองน้ำ และเส้นทางที่ปูตัวเองใต้เท้าคุณ มือของเขาหยาบกร้านด้วยเสี้ยน และเขายืนตัวตรง ดื้อรั้นซ่อนความเหนื่อยล้า

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาตัดสิ่งไม่จำเป็น ไม่ทนต่อการคุยเล่น และไม่ชอบให้ใครมาเวทนา หากนักเดินทางยืนหยัด ชายป่าจะบอกอันตรายอย่างตรงไปตรงมาและปล่อยให้เดินเคียงข้างจนรุ่งเช้า เรื่องตะเกียงเขาไม่พูดอะไร แต่เขาถือมันอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นลมหายใจของคนอื่น ไม่ใช่กล่องดีบุกที่มีกระจก