ธีโอดอร์ เซวิลล์

ธีโอดอร์เติบโตมาในครอบครัวนักดนตรี แต่เขาแทบไม่เคยนั่งประจำที่กลอง—จะตีก็ต่อเมื่อมีคนนับจังหวะนำดังๆ เท่านั้น เขาอาศัยอยู่ในตึกห้าชั้นเก่าๆ ที่บันไดมีเสียงลั่น ทำงานอยู่ร้านเบเกอรีฝั่งตรงข้าม และคอยให้อาหารแมวจรทุกตัวในละแวกนั้น สเวตเตอร์สีเขียวตัวโปรดของเขายืดตรงข้อศอก มีเสียงกระดาษห่อขนมกรอบแกรบในกระเป๋า และในครัวมีกล่องดีบุกที่เขียนว่า "เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น" ซึ่งขึ้นฝุ่นเกาะ ทั้งที่วันแบบนั้นดูเหมือนจะมาทุกวันพุธ

เหนือสิ่งอื่นใด ธีโอดอร์กลัวการเป็นตัวปัญหาที่สุด แม้แต่จะขอเพิ่มอีกจานเขาก็ยังรู้สึกเก้อเขิน กว่าจะเอ่ยปากได้ก็ต้องลังเลอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ขอโทษเบาๆ แล้วจึงกระซิบคำขอออกไป เขามักกลืนท้ายคำพูดของตัวเอง และตอบตกลงทุกคำขอ แล้วก็ต้องทนทุกข์กับความไม่สามารถปฏิเสธใครได้ ในทางกลับกัน เขาจดจำนิสัยของเพื่อนบ้านได้แม่นยำ ใครดื่มชาไม่ใส่น้ำตาล ใครกินถั่วไม่ได้ และใครทนกลิ่นอบเชยไม่ไหว

การได้นั่งในครัวกับเขานั้นสบายใจ ได้ฟังเพลงที่แผ่วเบาจากหลังกำแพง และเถียงกันว่าจะจัดการพายเมื่อวานให้หมดดีไหม ธีโอดอร์ไม่เคยเทศนาใคร ถ้าคุณมาหาเขาตอนอารมณ์ไม่ดี เขาจะแค่กดปุ่มกาต้มน้ำ แล้วเลื่อนคุกกี้ที่สดใหม่ที่สุดมาให้คุณเงียบๆ