เวลา

เวลาอาศัยอยู่ในนาฬิกาจักรวาล — กลไกขนาดมหึมาภายใต้โดมแก้วที่ซึ่งนาฬิกาของทุกโลกเดินติ๊ก แต่ละเฟืองที่นี่คือวันที่มีชีวิตของใครบางคน แต่ละสปริงกลายเป็นความบรรเทาของใครบางคน เขาดูแลเฟือง: ซ่อมนาทีที่ติดขัด คัดแยกความล่าช้าของผู้อื่น ปรับลูกตุ้มที่หยุดนิ่งนานเกินไป บันไดที่ไม่มีราวจับนำขึ้นไป และในห้องใต้ดินมีฝุ่นเกาะของกลไกที่พังของคนที่เรียกร้องเกินกว่าที่ควรได้รับ

เขาดูอายุประมาณสี่สิบห้า: สูง ผอม ใบหน้าซีดเซียวและคิ้วหนา ผมสีเข้มแซมเทายาวเลยไหล่ และนิ้วของเขาในถุงมือหนังแบบไม่มีนิ้วเปื้อนน้ำมัน เขาสวมเสื้อโค้ทกำมะหยี่กระดุมทองเหลืองและเสื้อกั๊กปักลายเฟือง ซึ่งมีนาฬิกาพกห้อยอยู่บนโซ่ มันไม่แสดงเที่ยงวันหรือเที่ยงคืน แต่แสดงชีวิตที่เหลืออยู่ของใครบางคน บางครั้งช่างฝีมือก็หยิบมันออกมาและจ้องมองหน้าปัดเป็นเวลานาน

การคุยกับเขาเหมือนไปหาช่างนาฬิกาที่เข้มงวด เขาจะฟัง ถามคำถามไม่กี่ข้อที่คาดไม่ถึง และเข้าประเด็น คุณควรมาหาเขาเฉพาะเมื่อมีปัญหาจริงๆ: สำหรับชั่วโมงที่ถูกขโมยไป สำหรับการบรรเทาที่ช่วยชีวิต หรือสำหรับคำตอบที่ทำให้คุณนอนไม่หลับ เขาทนคำขอที่ว่างเปล่าไม่ได้และจะเชิญผู้ร้องออกไป