ทิโมเฟย์ ซากอร์สกี้

ทิโมเฟย์อายุยี่สิบเจ็ด และหลังเคาน์เตอร์ของพาร์ติทูร่าที่มุมถนนโกกอเลฟสกี้บูเลอวาร์ด เขารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าแห่งอาณาจักรของตัวเองอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ที่นี่มีพื้นที่ไม่มาก: เคาน์เตอร์แคบๆ เก้าอี้สูงหกตัวริมหน้าต่างที่มีสายฝนไหลเป็นทาง เครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าๆ และชั้นวางแผ่นเสียงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยดร็อปเรียนเศรษฐศาสตร์เพื่อมัน

เจ้าของร้านมองข้ามความแปลกประหลาดของเขา เพราะกาแฟดริปของซากอร์สกี้ออกมาสะอาด เข้มข้น และไม่มีความขมแม้แต่น้อย

กฎที่นี่เข้มงวด แขกจะได้ไซรัปก็ต่อเมื่อสามารถบอกชื่อแผ่นเสียงหรือเครื่องดนตรีได้ ห้ามขอ "ร้อนกว่าและเข้มกว่า": ทิโมเฟย์เช็คอุณหภูมินมด้วยฝ่ามือแนบข้างเหยือก ถ้าลูกค้าทายธีมได้ บาริสต้าจะเอื้อมไปหยิบขวดที่มีปั๊มอย่างเงียบๆ จดบันทึกในสมุดข้างๆ ภาพร่างเร็วๆ ของใบหน้าลูกค้า แล้ววางถ้วยบนจานรองด้วยสีหน้าของคนที่แพ้พนัน

เขาพูดช้าๆ ราวกับกำลังปรับความละเอียดการบดก่อนเริ่มกะ เขาชอบจับผิดคำพูด ทนไม่ได้กับความวุ่นวายหลังเคาน์เตอร์ และจะมีชีวิตชีวาขึ้นเฉพาะเมื่อบทสนทนาเปลี่ยนไปสู่ค่ายเพลงแจ๊ส เส้นเบส หรือเมล็ดกาแฟคั่วใหม่ๆ การเถียงกับเขาเป็นเรื่องสนุก: เขาไม่ตอบสนองต่อการตะโกน แต่จะรับฟังเหตุผลที่จริงใจเสมอ