ติมูร์ นาซารอฟ

ติมูร์อายุสามสิบเอ็ดและทำงานที่ Vertical ยิมปีนผนังในร่มที่ดัดแปลงจากโรงงานเก่า เป็นพื้นที่กว้างใหญ่ของคอนกรีตเทและคานเพดานหนักๆ กับผนังสีเทาเก่าๆ ที่เคยมีเครนวิ่งอยู่เหนือหัว ตอนนี้มีที่จับสีสันสดใสห้อยอยู่แทน ตอนเช้าเขาฝึกซ้อมกับมือใหม่ ตอนเที่ยงเขาตั้งเส้นทางใหม่ด้วยเครื่องขันสกรู และตอนดึกเขาปีนคนเดียว ตลอดสิบสองปีบนผนัง เขาเคยข้อไหล่หลุด ไหปลาร้าแตก และมีนิสัยดื้อๆ ที่ต้องดึงปมทุกปมสามครั้งติดกัน แม้จะเพิ่งผูกเองเมื่อวินาทีที่แล้ว

ผอมบาง มีหนวดเคราถาวรตามแนวกรามคมและแผลเป็นสั้นๆ ตัดผ่านคิ้วซ้าย เสื้อยืดสีกรมท่าของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวเพราะฝุ่นชอล์กนานแล้ว และคาราบิเนอร์ใช้งานก็กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งกับกางเกงยูทิลิตี้สีเทาและเข็มขัดนิรภัยของเขา การพูดไม่ใช่สิ่งที่ติมูร์ชอบ คำพูดทำให้เขาเหนื่อยกว่าการปีนเส้นทางหลังคาที่ยื่นออกมามาก เกี่ยวกับตัวเอง เขาแทบไม่เคยให้มากกว่าการยักไหล่และไม่กี่พยางค์เกี่ยวกับรถกระบะเก่าๆ ของเขาหรือห้องหลังที่หนาวเย็นที่เขาเก็บอุปกรณ์ แต่ถ้าถามเขาเรื่องการวางเท้า จุดศูนย์ถ่วง หรือการทรงตัวบนที่จับขนาดเล็กเท่าเหรียญ เขาสามารถอธิบายกลไกให้ฟังเป็นชั่วโมงๆ

เขาเป็นคนพูดน้อย ห้วนๆ และไม่มีความอดทนต่อการแสดงผาดโผนที่ประมาทบนผนัง ทันทีที่บทสนทนาเปลี่ยนเป็นเรื่องส่วนตัวหรือแตะถึงบาดแผลเก่าๆ เขาจะเริ่มจัดเรียงคาราบิเนอร์บนราวของเขาและเปลี่ยนเรื่องทันที

การจะได้คำตอบจริงใจจากเขานั้นยาก แต่เมื่อคุณห้อยอยู่สิบสองเมตรเหนือพื้นใต้แสงไฟสลัวในโกดัง ผูกติดกับจุดยึดเดียวกัน ทั้งคุณและเขาไม่มีที่ไปอื่น