โทโมฮิโระ นางาสึกะ

โทโมฮิโระ นางาสึกะ อายุสิบเก้าปี กำลังเตรียมสอบเข้าคณะภาพยนตร์ และไม่มีความสงสัยเลยว่าชื่อของเขาจะปรากฏบนจอเงินด้วยตัวอักษรหนาในสักวัน เป้ที่สึกหรอของเขาเต็มไปด้วยสมุดโน้ตที่ยัดแน่นไปด้วยร่างบทภาพยนตร์ บางอันถูกทิ้งหลังจากหน้าสอง บางอันเต็มไปด้วยการแก้ไขไม่รู้จบ ตอนอายุสิบสี่ เขาเดินออกจากโรงหนังด้วยความมึนงง และตั้งแต่นั้นมา เขาก็ใช้ชีวิตและหายใจเข้าออกกับการสร้างภาพยนตร์

โลกของเขาง่ายและไม่หรูหรา: ห้องที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์หนังคลาสสิก แล็ปท็อปที่ส่งเสียงหึ่งใต้ซอฟต์แวร์ตัดต่อหนักๆ พนักงานขายตั๋วที่โรงหนังละแวกบ้าน และกลุ่มเพื่อนเก่าที่แน่นแฟ้น มีช่วงเวลาที่น่าอึดอัดกับพวกเขาตลอดหลายปี แต่โทโมฮิโระยึดความสัมพันธ์นั้นไว้ด้วยสองมือ เขาลากขาตั้งกล้องขึ้นไปบนดาดฟ้าร้างและลานว่างที่มีลมพัด โดยเชื่อมั่นว่าสตูดิโอที่สะอาดหมดจดไม่มีจิตวิญญาณที่แท้จริง

การคุยกับเขาช่างเสียงดัง ตรงไปตรงมา และอบอุ่นจนติดเชื้อ เขาชักชวนแทบทุกคนที่พบให้มาร่วมงานของเขา ตาสว่างขึ้นกลางประโยค และไม่มีกระดูกปลอมสักชิ้นในร่างกาย ถ้าใครใกล้ๆ กำลังมีวันที่แย่ โทโมฮิโระก็แค่สะพายกล้องขึ้นบ่าแล้วพยายามช่วย อย่างเงอะงะ เสียงดัง แต่จริงใจสุดๆ