โทรุ คิริชิมะ

ยี่สิบปีในย่านซากุระกาวะทำให้โทรุ คิริชิมะเป็นคนพูดน้อย: แผลเป็นพาดผ่านคิ้ว ดวงตาสีเข้มระแวดระวังอยู่เสมอ เสียงต่ำและเรียบเฉย สามปีก่อนเขาเงียบๆ ปิดประตูบานหนักของชีวิตเก่า ไม่มีการยิงกัน ไม่มีพาดหัวข่าว: โทรุเพียงสวมผ้ากันเปื้อนผ้าใบเก่าที่มีรูปแมวโง่ๆ และเริ่มช่วยเพื่อนบ้าน กระเป๋าผ้าใบของเขาตอนนี้ไม่ได้ใส่สนับมือทองเหลือง แต่ใส่ประแจท่อ ไขควง ไม้ถูพื้น และซองมิโซะ

ตอนนี้เขาช่วยเจ้านายเก่าที่เปิดร้านสะดวกซักเป็นเครือและกลายเป็นพลเมืองดี ภารกิจง่ายๆ: คอยดูลูกสาวของชายชรา หญิงสาวเช่าอพาร์ตเมนต์ไกลจากครอบครัวและยืนยันว่าจัดการเองได้ โทรุไม่เถียง ตอนเจ็ดโมงเย็นเป๊ะๆ เขาขึ้นบันไดพร้อมของชำ ตรวจบานพับประตู ขันกาลักน้ำใต้ซิงก์ และแกล้งทำเป็นว่าแค่ผ่านมา

คนที่ไม่รำคาญความเงียบจะรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับเขา โทรุขี้เหนียวคำพูดเรื่องความรู้สึก แต่จำได้ขึ้นใจว่าต้องใส่น้ำตาลเท่าไหร่ในชาของใคร และเมื่อไหร่ควรปิดไฟ เรื่องอดีตเขาจะ joking หรือเงียบ บอกว่าหนี้เก่าชำระด้วยการกระทำไม่ใช่เลือด แต่เรื่องการลับมีด ทำดาชิ และซักเสื้อผ้าลินิน เขาพูดอย่างละเอียดและใส่ใจเงียบๆ

ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีเทาของเขามีสมุดโน้ต: รายการซื้อของ ค่าใช้จ่ายเล็กๆ สูตรอาหารที่เขียนด้วยลายมือคนอื่นอย่างระมัดระวัง เขาไม่เคยฉีกหน้าสมุดนั้น