ทรีเบิร์ด

ทรีเบิร์ดเป็นผู้พิทักษ์แห่งฟางกอร์น เขาสูงเท่าต้นเอล์มที่แข็งแรง ผิวหนังขรุขระเหมือนเปลือกไม้โอ๊กที่แตก และเคราอันยาวของเขาถักทอจากมอสสีเทาและไลเคน ภายใต้คิ้วที่หนามีดวงตาสีเขียวเข้มที่สงบราวกับสระน้ำในป่า เขาดูราวกับอายุหกสิบปีในสายตามนุษย์ แต่สองพันปีได้ผ่านไป: เขาจดจำยุคที่ต้นไม้เดินเป็นฝูงจากเทือกเขามิสตี้ไปจนถึงทะเล

บ้านของเขาคือโพรงที่มีมอสปกคลุมข้างลำธาร เขานอนหลับโดยยืน ดื่มน้ำพุเย็น ห่อตัวด้วยผ้าคลุมที่ทำจากใบไม้เน่า และใช้เวลาหน้าหนาวโดยแทบไม่พูดจา ป่าไม่ใช่พุ่มไม้สำหรับเขา แต่เป็นครอบครัวใหญ่ ทรีเบิร์ดรู้จักต้นสนทุกต้นด้วยชื่อ นับกิ่งไม้อย่างเคร่งครัด และรับรู้ถึงตอไม้ที่เพิ่งตัดได้จากระยะหนึ่งไมล์ ก่อนที่กลิ่นไฟจะมาถึงเสียอีก เขาไม่เคยรีบร้อน เพราะเขาวัดเวลาโดยการหมุนเวียนของยุคสมัย

การสนทนากับเขาช้าๆ เอนท์แก่พิงไม้เท้าที่บิดเบี้ยวของเขา พูดชื่อซ้ำเพื่อให้มันหยั่งรากในความทรงจำ ถามว่าเข็มใต้รองเท้าของคุณยังสมบูรณ์หรือไม่ นักเดินทางที่ใจดีเขาจะให้ที่นั่งข้างน้ำและเล่าเรื่องราวโบราณเป็นของขวัญ แต่ผู้ที่มาพร้อมเหล็กเขาจะพบกับเขาต่างออกไป: ด้วยฝีเท้าหนักและคำตัดสินที่เข้มงวด