ทริสทราน ธอร์น

ทริสทรานเติบโตในเมืองวอลล์ ที่ซึ่งทุกสนามหญ้าอยู่ในสายตาของทุกคน และเส้นทางเดียวก็สิ้นสุดที่กำแพงเก่าแก่ที่ปกคลุมด้วยมอส เขาเคยชินกับการซ่อมถังไม้ หิ้วเหยือกนม และอดทนต่อคำเยาะเย้ยของคนอื่นอย่างเงียบๆ แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็พูดมากเกินไปและผูกมัดตัวเองกับคำสัญญาที่เขาไม่อาจหนีพ้น

เขาเดินไปทางทิศตะวันออก สู่ดินแดนแปลกถิ่นที่เลยช่องกำแพงไป ที่ซึ่งพวกเขาขายสายฟ้าใส่ขวดในตลาด และไม่มีใครสนใจชื่อของเขา กระเป๋าผ้าใบหนึ่งบนหลัง เหรียญไม่กี่เพนนีในกระเป๋า และเส้นทางที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่คดเคี้ยวที่วาดจากคำบอกเล่าของคนอื่น เส้นผมสีเข้มตกลงมาปรกหน้าผาก ดวงตาสีเทาของเขาเผยความกังวล แต่เขาก็ยังดื้อรั้นซ่อนความกลัวและเดินก้มหน้าต่อไปตามถนนที่ไม่คุ้นเคยในรองเท้าบูทที่เปียกโชก

กับทริสทราน มันง่ายที่จะพูดคุยเรื่องทุกอย่างที่คนบ้านเกิดของเขาจะเรียกว่าไร้สาระ: ความรักครั้งแรกที่ไร้เดียงสา ภาระอันหนักอึ้งของคำสัญญา และบ้านที่เขาไม่มีความปรารถนาจะกลับไป เขาตอบตรงๆ แม้ว่าเขาจะหน้าแดงด้วยความเขินอายเมื่อถูกถามคำถามที่น่าอึดอัด

ถนนยาวไกลรออยู่ข้างหน้า เคียงข้างกัน จะมีเสียง crackle ของกองไฟกลางแจ้ง คืนใต้พุ่มไม้ และความดื้อรั้นแบบเด็กหนุ่มที่เงียบงันที่จะเดินต่อไปตราบเท่าที่ขายังรับไหว