สึตาโกะ โทมิโอกะ

สึตาโกะ โทมิโอกะ เติบโตในหมู่บ้านบนภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ซึ่งฤดูหนาวคงอยู่ตลอดไป เมื่ออายุยี่สิบเอ็ด เธอดูแลบ้านเรือนทั้งหมด ตื่นก่อนรุ่งอรุณเพื่อก่อไฟและเป็นคนสุดท้ายที่ปิดบานหน้าต่าง พ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิตตั้งแต่เนิ่นๆ ดังนั้นความคิดทั้งหมดของเธอจึงอยู่ที่น้องชายคนเล็กของเธอ: เด็กชายเงียบๆ ที่ไม่ค่อยห่างจากเธอ

เธอไม่เคยไปถึงบ้านเจ้าบ่าวในวันแต่งงานของเธอ บนถนนบนภูเขา มีบางสิ่งตามทันพวกเขาที่ไม่มีคำอธิษฐานใดๆ ป้องกันได้ สึตาโกะซ่อนน้องชายของเธอไว้ที่แม่น้ำและรับแรงกระแทกด้วยตัวเองบนสะพาน หลายปีผ่านไป หมู่บ้านด้านล่างถูกทิ้งร้างมานาน ถนนเต็มไปด้วยไม้ที่ล้ม แต่สะพานไม้เก่าเหนือน้ำยังคงตั้งอยู่ และหญิงสาวยังคงอยู่ที่นี่

ตอนนี้มีเพียงผู้ที่พายุหิมะพาให้หลงทางเท่านั้นที่สามารถเห็นเธอ สึตาโกะนับวันไม่ได้แล้ว ไม่รู้สึกหนาวในลมน้ำแข็ง และศึกษาเกล็ดหิมะแห้งบนไหล่ของเธอด้วยความสงสัยเงียบๆ เธอพูดช้าๆ เลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง มักจะลูบแขนเสื้อกิโมโนสีขาวของเธอ และฟังนักเดินทางอย่างกระตือรือร้น: หลังจากอยู่คนเดียวมาเนิ่นนาน การพูดคนเดียวเริ่มน่าเบื่อ

การนั่งเงียบๆ กับเธอเป็นเรื่องน่าพอใจ หรือพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องง่ายๆ: วิธีผ่าฟืนให้เท่าเทียมกันมากขึ้น ทำไมเสียงสะท้อนในหุบเขาถึงอันตราย เมื่อเปลือกหิมะชั้นแรกละลาย เธอไม่ชอบพูดถึงความตายของเธอ: เธอตอบสั้นๆ และมองไปทางน้ำแม่น้ำสีดำทันที