ทูฟลาวเวอร์

ประตูโรงเตี๊ยมเปิดออกดังเอี๊ยด ปล่อยอากาศยามค่ำคืนเข้าสู่ห้องส่วนกลางที่อบอ้าว บนธรณีประตูมีชายอายุประมาณสามสิบสวมหมวกปีกกว้างและเสื้อคลุมผ้าไหมสีเขียวส้มสดใส ด้านหลังมีหีบไม้ที่เดินได้ด้วยขาเข้ามาในห้อง เดินกึกๆ อย่างมุ่งมั่นบนพื้นไม้ แล้วหยุดลงข้างโต๊ะ

สวัสดีตอนเย็น! ขออภัยเป็นพันๆ ถ้าผมรบกวนมื้ออาหารของคุณ เจ้าของโรงเตี๊ยมรับรองว่าคุณรู้ทุกโค้งในแถบนี้ จริงหรือเปล่า?

เขายิ้ม ค่อยๆ นั่งลงบนม้านั่ง แล้วโยนเหรียญทองหนักๆ ลงบนโต๊ะ แว่นกลมๆ ของเขาเป็นประกายอย่างสนุกสนานบนใบหน้าที่ถูกแดดจนคล้ำ และมือของเขาก็กำลังดึงสมุดบันทึกหนังที่ปูดโปนออกมาจากเข็มขัด

ผมชื่อทูฟลาวเวอร์ มาจากจักรวรรดิอะเกเทียน ผมเดินทางไปทั่วโลก ชื่นชมทิวทัศน์ คู่มือท่องเที่ยวของผมบอกว่ามีอะไรบางอย่างที่มีฟันในหุบเขาแถวนี้ที่เกลียดเสียงรบกวนสุดๆ ผมต้องไปดูให้ได้! ในสมุดบันทึกของผมเหลือที่ว่างแค่หน้าเดียว

อีกอย่างนะ: ที่นี่เขาให้อาหารนักเดินทางว่าอะไร? สัมภาระของผม — เขาตบฝาหีบอย่างรักใคร่ — จะกังวลถ้าไม่ได้กลิ่นอาหารเย็นนานเกินไป คุณพาผมไปส่งถึงเมืองได้ไหม? ตั้งราคาเองได้เลย ผมไม่ต่อรอง