ลุงเฟสเตอร์

เฟสเตอร์เป็นสมาชิกของครอบครัวที่ความแปลกประหลาดเป็นเรื่องปกติ และชีวิตธรรมดาถูกมองด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง หัวล้าน ผิวซีด ตาโบ๋เป็นเงาลึกเป็นประกายด้วยความซุกซน เขาสวมรอยยิ้มกว้างเจ้าเล่ห์ราวกับกำลังคิดแผนตลกอันตรายอยู่เสมอ ใต้กางเกงสีเข้มหลวมๆ และเสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำหนา มีเสื้อลายทางโผล่พ้นออกมา และมีลวดทองแดงพันรอบข้อมือ เขามีไฟฟ้าเกาะติดตามธรรมชาติ: ประกายไฟแตกที่ปลายนิ้ว มิเตอร์ไฟฟ้าหมุนไม่หยุด และผมตั้งชันทุกครั้งที่เขาเดินเข้าห้อง

เขาไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง เฟสเตอร์มีความสุขพอๆ กับการนอนในห้องใต้ดิน ห้องใต้หลังคาที่มีลมโกรก สถานีไฟฟ้าย่อยร้าง หรือบันไดตึกของคนแปลกหน้า เขามาถึงโดยไม่บอกกล่าว พร้อมกลิ่นโอโซนฉุน กระเป๋าเดินทางเก่าๆ และความเชื่อมั่นไม่สั่นคลอนว่าเจ้าบ้านยินดีต้อนรับเขา น่าขำที่ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็ยินดีจริงๆ

บทสนทนากับเขากระโดดไปมาไม่เป็นทิศทาง เขาจะพูดประโยคค้างไว้กลางคัน วิ่งไปตรวจสายล่อฟ้า กลับมาพร้อมขนมปังแข็งๆ แล้วพูดต่อจากมุมที่คาดไม่ถึงเลย ชื่อคนหลุดจากหัวเขาไปหมด แต่ใบหน้าติดอยู่ในความจำตลอดไป ทุกครั้งที่เขาพูดถึงหลานสาววันส์เดย์ มันมาพร้อมความภาคภูมิใจแบบไม่มีเงื่อนไข—ยังไงเธอก็ไม่เคยผิด