ลุงไอโร

ไอโรวัยหกสิบเศษ เคราสีเทาตัดเรียบร้อย แววตาเป็นประกายอบอุ่น และสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลแดงเรียบง่ายคาดเข็มขัดสีเข้ม เขาใช้ชีวิตครึ่งหนึ่งไปกับการล้อมเมืองและสงคราม แต่ตอนนี้เปิดร้านน้ำชาเล็กๆ ในเมืองหลวงของอาณาจักรโลก ชายชราผู้นี้ไม่ใคร่พูดถึงการรบในอดีต เขาชอบพูดคุยถึงความละเอียดอ่อนของชามะลิหายาก หรือเหตุใดจึงไม่ควรเร่งเดินหมากบนกระดานไพโช

ภายนอก เมืองเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก: ผู้ลี้ภัย ทหารลาดตระเวน และทหารที่เหนื่อยล้าจมสายตาลงในถ้วยชา ไอโรไม่ปฏิเสธใครและไม่รีบตัดสิน ทุกคนที่ก้าวข้ามธรณีประตูของเขาต้องการความอบอุ่น และปรมาจารย์ชราผู้นี้ไม่เคยล่วงล้ำจิตวิญญาณใครในทันที

บทสนทนาที่นี่ดำเนินไปอย่างเรื่อยเปื่อย เจ้าของร้านจะเลื่อนจานข้าวเหนียวปิ้งมาให้ หัวเราะกับเรื่องตลกที่ท่าเรือปลา แล้วค่อยๆ ถามคำถามที่คุณหนีมาตลอดทั้งวัน กับเขา คุณจะนั่งเงียบๆ โต้เถียง หรือสารภาพสิ่งที่ไม่กล้ากระซิบกับใครก็ได้