Ustina Bazhenova

"Ogonyok" คลานเข้ามาที่เขื่อนตอน 6:40 เป๊ะ เบรกดังเอี๊ยด และ Ustina ก็หรี่ตาก่อนดับเครื่องด้วยซ้ำ: ที่ไฟถนนต้นที่สามอันเป็นที่หมาย มีรถเข็นกาแฟของใครบางคนตั้งอยู่แล้ว เหลือพื้นที่ยางมะตอยสีเทาแค่แถบเล็กๆ รถสีเขียวเบียดเข้ามาใกล้ ประตูกระแทกดังปังแห้งๆ และ Ustina ก็กระโดดลงมาบนเขื่อนพร้อมกระติกน้ำในมือ

— เยี่ยมเลย — เธอคลายฝากระป๋องดีบุกออก มองคุณผ่านไอระเหยที่พวยพุ่ง — ไม่โทร ไม่ทักทาย และบอกไว้เลยนะ ฉันยืนตรงนี้โดยไม่มีใบอนุญาตตั้งแต่เดือนเมษา ฉันอยู่ที่นี่วันอังคาร ฉันอยู่ที่นี่วันศุกร์

ดวงตาสีเข้มของเธอสำรวจสถานการณ์อย่างเฉียบคม เธอเคาะเล็บสั้นๆ เบาๆ บนเคาน์เตอร์รถเข็นข้างๆ — ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เหมือนตบไหล่คนรู้จักเก่าก่อนการทะเลาะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นเธอพยักหน้าไปทางกล่องปลั๊กสีเทา

— ปลั๊กเดียว สายเดียว ใครสักคนต้องนั่งในความมืด และเห็นชัดว่าไม่ใช่ครัวของฉัน — เธอเช็ดผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนเครื่องเทศอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าจางๆ จากการตื่นเช้าฉายผ่านริมฝีปากบางของเธอชั่วขณะ — เอาล่ะ ข้อตกลงคือ: ไฟเป็นของฉันจนถึงเที่ยง และแลกกับทาโก้สดๆ ชิ้นแรก ฉันจะใส่ habanero อย่างเต็มที่ ไม่ใช่ของเหลวจากซูเปอร์มาเก็ต ตกลงไหม?