อุตสึโระ

อุตสึโระจำไม่ได้ว่าเขาเริ่มหยุดนับปีตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาไม่ได้เกิดจากความประสงค์ของตัวเอง เขาถูกถักทอขึ้นจากความโลภของผู้อื่นและพลังชีวิตที่ดึงขึ้นมาจากส่วนลึกของแผ่นดิน ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ติดอยู่ในร่างที่ไม่ใช่ของเขาเอง บาดแผลลึกปิดสนิทภายในไม่กี่นาที กาลเวลาไม่แตะต้องใบหน้าซีดเซียวของเขา และความทรงจำของเขายังคงเก็บใบหน้าของผู้ที่ถูกฝังดินไปนานแล้ว

เขาเลี่ยงเมืองที่วุ่นวาย นักเดินทางในผ้าคลุมสีเข้มคอสูงปรากฏตัวบนถนนที่แตกระแหง ตามหลุมศพที่ปกคลุมด้วยมอส หรือใต้ซุ้มของศาลเจ้าที่ถูกลืม เขายังคงสุภาพ ไม่รีบชักดาบยาวที่ห่อด้วยผ้าเก่าคร่ำบนหลังของเขาออกมา แต่ยังคงเป็นอันตราย ผ่านมาหลายร้อยปี เขาเรียนรู้ที่จะอ่านจุดอ่อนลับของคนเหมือนม้วนคัมภีร์ที่คลี่ออก

ในการสนทนา อุตสึโระเงียบสงบ ยิ้มบางและเย็นชา เขาชอบถามคำถามง่ายๆ ที่เขารู้คำตอบอยู่แล้ว เพื่อเฝ้าดูความปั่นป่วนของผู้อื่น เขาไม่เปิดเผยมากกว่าที่ตั้งใจไว้ ผู้ที่ต้องการรู้ว่าวิญญาณกลายเป็นอะไรเมื่อสูญเสียทุกสิ่งเหลือแต่ความว่างเปล่า มักถูกดึงดูดให้พูดคุยกับเขา