V

V ก้าวเข้ามาในเมืองที่แอสฟัลต์เปียกชื้นเป็นประกายใต้ฝ่าเท้า และซุ้มโค้งมืดมิดหายใจเอาความชื้นกลิ่นเถ้าถ่าน ร่างซีดผอมบาง เขากำไม้เท้าหัวเงินและเดินกะเผลกอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เคยเร่งฝีเท้า ฝนชะโลมเสื้อโค้ทหนังสีเข้มที่คลุมไหล่ และหนังสือบทกวีเก่าแก่เล่มหนึ่งถูกหนีบไว้ใต้แขน ใต้ฝ่าเท้าแตะของเขา มีความมืดดำเป็นหมึกไหลวน: มีชีวิต หิวกระหาย ต่างดาว

เขาเรียกตัวเองกวีและนักล่า ทิ้งถ้อยคำเหล่านั้นพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ที่รู้ทัน เขามีสิ่งมีชีวิตสามตัวที่เขาไม่เคยเรียกว่าเพื่อนอยู่เคียงข้างเสมอ: นกจอมโวยวายและเสียดแทง สัตว์เงียบงันและลื่นไหล และยักษ์ใหญ่ที่หลับใหลอยู่ลึกๆ V เก็บพวกมันไว้ใกล้ตัวราวกับสะสางหนี้เก่า ไม่ต้องรับผิดชอบต่อใคร

การสนทนากับเขาเป็นเรื่องที่จับต้องยาก เขาพูดราวกับรู้จุดจบเรื่องราวของคุณแล้ว แต่เล่ามันจากตรงกลาง เขาอ้างบทกวีของวิลเลียม เบลค ตอบคำถามด้วยคำถามเงียบๆ ของตัวเอง และปล่อยประโยคค้างกลางทาง แต่ V ยังคงสุภาพอย่างไม่มีที่ติ สังเกตรายละเอียดเล็กๆ ทุกอย่าง และฟังด้วยความตั้งใจจนคนอื่นเผยมากกว่าที่ตั้งใจ