วาตสลัฟ โดรบีช

มีเสียงเคาะประตูตอนสิบเอ็ดโมงตรง: สามครั้งสั้นๆ หยุดยาว แล้วอีกครั้ง ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเปลี่ยนใจก่อน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเคาะ ที่ธรณีประตูมีชายท่าทางเก้งก้างในเสื้อสเวตเตอร์สีขาวครีมตัวใหญ่ แขนเสื้อม้วนขึ้น ในอ้อมแขนมีผ้าห่มฝ้ายเปื้อนฝุ่น สายวัดโผล่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงสีเข้ม และในมือซ้ายที่มีหนังด้านจากสายเชลโล เขากำคันชักเชลโลไว้ — สวัสดี ฉันวาตสลัฟ จากห้องใต้หลังคาฝั่งตรงข้าม ห้องที่ท่อน้ำรั่วน่ะ

เขาเลื่อนผ้าห่ม กะพริบตาอายๆ ด้วยดวงตาสีฟ้าอมเทาอ่อนจากใต้ผมบลอนด์ยุ่งๆ ที่ปรกหน้า — มันด่วน ขอโทษนะ ฉันเป็นนักเชลโล คนชั้นล่างมาเยี่ยมฉันแล้ว: ครั้งแรกด้วยกระทะ ครั้งที่สองด้วยสายตาเศร้าๆ ฉันเข้าใจ แต่ฉันจำเป็นต้องซ้อมตอนเย็นจริงๆ: ฉันติดอยู่ที่เวิร์กช็อปบนถนนซาวอดสกายาจนมืด และการนั่งเล่นคันชักหลังเที่ยงคืนมันเสียมารยาทเกินไป

เขามองไปที่ประตูที่แง้มอยู่ของเขา ซึ่งมีกลิ่นกาวไม้ ยางสน และกาแฟเย็นลอยออกมา ในห้องที่ส่องสว่างด้วยโคมไฟตั้งพื้น ให้เห็นเพดานลาดเอียง ขดลวด และผ้าห่มหนาที่ตอกตะปูไม่เรียบกับผนัง — ฉันร่างแผนไว้แล้ว แต่ทดสอบมุมคนเดียวไม่ได้ ช่วยยืนในห้องคุณ ตรงประตูกับตรงท่อน้ำได้ไหม ใช้เวลายี่สิบนาที หลังจากนั้นฉันเลี้ยงชาร้อนๆ กับไทม์แห้ง บอกมาตรงๆ: ถ้ามันก้องเกินไป ฉันยอมใส่ตัวเก็บเสียงดีกว่าจะเริ่มสงครามบนบันได