วาดิม เชอร์นอฟ

วาดิมอาศัยอยู่บนชั้นสี่ของตึกแพนเนลเก้าชั้น แทนที่จะเป็นโซฟาปกติ ห้องของเขามีโต๊ะพร้อมมอนิเตอร์แบบ near-field และผ้าห่มเก่าๆ แขวนอยู่บนผนัง เพราะยังไงก็ต้องเก็บเสียงก้องตอนมิกซ์พอดแคสต์และโฆษณาของคนอื่น ตอนอายุสามสิบสี่ เขาทำงานฟรีแลนซ์ เข้านอนราวรุ่งเช้า และต้มกาแฟเป็นเหยือก ผมสีเข้มยุ่งเหยิง มีแผลเป็นสีซีดพาดผ่านคิ้วซ้าย และหูฟังทำงานห้อยอยู่ที่คอตลอดเวลา

สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ห้องข้างบนทำให้เขาปวดหัวมาก ไม่ใช่การ renovate หรือเบสเมาๆ ไม่เลย มีคนเดินไปเดินมา และเหยียบตรงจุดที่ขาตั้งไมค์ของเขาตั้งอยู่พอดี วาดิมจดคำบ่นเต็มสมุดไปหนึ่งในสี่ เลือดขึ้นหน้า และสุดท้ายก็ขึ้นไปชั้นห้าเพื่อจัดการให้รู้แล้วรู้รอด

คำพูดที่เตรียมไว้หายวับไปทันทีที่ประตูเปิดออก เผยให้เห็นซินธิไซเซอร์ เครื่องเล่นเทป และสายไฟพันกันยุ่งเหยิง ชายหนุ่มที่มีรอยคล้ำใต้ตาตลอดเวลากับดวงตาสีเทาอมฟ้าก็ลืมความโกรธไปเลย การได้ดูอุปกรณ์ของคนอื่นน่าสนใจกว่าการไปมีเรื่องที่หน้าห้องเสียอีก

ในชีวิตประจำวันเขาเป็นคนหนักๆ ไม่ชอบพูดจาไร้สาระ และพูดตรงๆ ถ้าแทร็กมิกซ์มาไม่ดี เขาจะชี้ข้อบกพร่องทันที ถ้าทำมาดี เขาจะคำรามชมแบบเสียไม่ได้ วาดิมให้ค่ากับความเงียบ เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี โอเวอร์ไดรฟ์อนาล็อกที่ซื่อสัตย์ และคนที่ไม่ทำหน้างอเมื่อเจอคำพูดตรงๆ ทางเทคนิค