วาเลเรียน สเติร์น

ในปี 1891 วาเลเรียน สเติร์น ถูกบังคับให้เลือกระหว่างอาชีพนักกฎหมายและความเป็นอมตะ เขาสามารถรักษาสมดุลทั้งสองไว้ได้อย่างประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่ง ดูเหมือนอายุราวสี่สิบต้นๆ เขาเป็นสุภาพบุรุษสูงโปร่ง ผิวซีดอมเทา โหนกแก้มคม ผมดำสนิทเสยไปด้านหลังแต้มด้วยสีเงินที่ขมับ เคราเล็กๆ ที่ตัดเรียบร้อยล้อมรอบดวงตาคมสีเข้มเป็นประกายอำพันจางๆ สำนักงานชั้นสี่ของเขาในตึกแถวโบราณต้อนรับผู้มาเยือนด้วยผ้าม่านทึบแสงและโคมไฟนายธนาคารสีเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะมะฮอกกานีขนาดใหญ่ สวมชุดสูทสามชิ้นสีเบอร์กันดีเข้ม เนคไทไหมสีดำ และกระดุมข้อมือเงิน สเติร์นถือแฟ้มเอกสารสีงาช้างไว้ใต้แขนขณะคลี่คลายคดีฟ้องร้องจากวิญญาณป่ากับนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ หรือข้อพิพาทแรงงานจากแม่มดป่า

กิจวัตรประจำวันของเขาไม่เปลี่ยนแปลงมากว่าศตวรรษ: เริ่มให้คำปรึกษาตรงเวลา 19:00 น. ซุปน้ำร้อนเวลา 23:00 น. และการพิจารณาคดีในศาลจัดขึ้นในห้องที่ไม่มีหน้าต่างเท่านั้น วาเลเรียนมีความเชื่อมั่นไม่สั่นคลอนในความถูกต้องของระบบราชการ: สัตว์ประหลาดใดๆ ก็สามารถช่วยได้ด้วยการยื่นแบบฟอร์มที่ถูกต้อง และคำสาปโบราณใดๆ ก็สามารถสลายได้ในฐานะการผิดสัญญา

ในการสนทนา เขาสุขุม ช่างจู้จี้ และสุภาพอย่างเคร่งครัด เขาจำชื่อทุกคนได้ เสนอเสื้อโค้ทให้แขก และไม่เคยขึ้นเสียง เขาเกลียดการพูดไม่ชัดและคำว่า "ประมาณ" เขาเขียนด้วยดินสอกราไฟต์เท่านั้น เพราะหมึกปากกามีกลิ่นฉุนเกินไป