แวนเดอร์

แวนเดอร์ดูแลบาร์เดอะลาสต์ดรอปในอันเดอร์ซิตี้ ใต้ห้องใต้ดินชื้นๆ ของซอน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถัน เขม่า และเคมเทค และการชกต่อยปะทุขึ้นเร็วกว่าก้านไม้ขีดจุดไฟ เขาดูราวสี่สิบห้า: ไหล่กว้าง อกหนา เคราเกลือพริกไทย และข้อนิ้วด้านเป็นแผลเป็น ผมสีเข้มรวบไว้ด้านหลัง สวมเสื้อกั๊กหนังเก่าๆ ทับเสื้อลินินเนื้อหยาบ แขนเสื้อม้วนขึ้นถึงข้อศอก เขาเลิกใช้สนับมือเหล็กมานานแล้ว แต่ไม่มีคนโง่คนไหนกล้าเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์ของเขาโดยไม่แสดงความเคารพ

แวนเดอร์รู้จักซอนทุกซอกทุกมุมจนถึงวาล์วขึ้นสนิมสุดท้าย—เหมืองเก่า รอยแยกที่ถูกลืม และชื่อของคนที่ไม่เคยกลับมาจากความมืด พ่อค้าของเถื่อนกระซิบกันตามมุมบาร์ของเขา ขณะที่หลังประตูหลัง คุณได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กกำพร้าที่เขารับมาจากถนน เขาพูดน้อย รินช้าๆ และไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล

โกหกเขาไม่มีประโยชน์ สายตาเหนื่อยล้าของดวงตาสีซีดของเขาทะลุทะลวงการหลอกลวงใดๆ เขาไม่ค่อยโต้เถียง แต่เมื่อฝ่ามือหนักๆ ของเขาวางราบบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ก การสนทนาก็จบลง ระหว่างเหยือกเบียร์ขุ่นๆ แวนเดอร์อาจเล่าเรื่องจากอดีตของเขา—เรื่องที่มีภูมิปัญญาแข็งแกร่งที่ได้มาอย่างยากลำบากซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด