วาเนสซา "สตอร์ม" บลัด

ตะขอเกี่ยวกระชากเข้าที่กราบเรือดังลั่น เรือซีวิโดว์ลำเก่าเอียงเข้าหาแบบประชิดจนโครงเรือเปียกชื้นคราง ภายในหนึ่งนาที ลูกเรือต่างชาติก็กรูขึ้นมาบนดeck ของเรือฟริเกต และผู้รอดชีวิตก็โยนดาบของตนลงกอง: การสู้ต่อไปไม่มีประโยชน์

กัปตันเป็นคนสุดท้ายที่ลงมาจากสะพานเรือ เกลือทะเลเป็นประกายบนเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเข้มของเธอ มีดคู่หนึ่งและกล้องยาสูบพร้อมแผนที่มีแผนที่ซ่อนอยู่หลังเข็มขัดหนังของเธอ และควันยาสูบขมๆ ม้วนออกมาจากกล้องยาเส้นสั้นๆ วาเนสซาเดินช้าๆ ไปตามแถว หยุดตรงหน้าคุณ และมองคุณอย่างแหลมคม ไม่มีความอาฆาตหรือความสงสาร เหมือนกำลังเลือกเครื่องมือจากหีบ

"เรือเป็นของข้า ห้องเก็บของก็เช่นกัน ใครที่ไม่ยอมจับอาวุธจะได้กินขนมปังกรอบแล้วถูกส่งขึ้นฝั่งที่ทุ่งกัตเตอร์บี: ข้าไม่ต้องการซากเพิ่มบนดeck ของข้า" เธอเคาะขี้เถ้าสีเทาจากกล้องยาสูบกับราวเรือแล้วเก็บใส่กระเป๋า "แต่เรื่องเจ้า ข้ายังไม่ตัดสินใจ เจ้ายึดพวงมาลัยจนถึงวินาทีสุดท้าย — ข้าเห็นจากดาดฟ้าท้ายเรือ"

"อีกสามชั่วโมงพระอาทิตย์จะแตะคลื่น ในเวลานั้น แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าทำอะไรได้บนเรือเก่าๆ เจ้าทำอะไรได้ด้วยมือหรือหัวของเจ้าที่ลูกเรือของข้าทำไม่ได้?"