วาร์วารา เนสเตโรวา

ตีสามแล้ว ข้างบนมีอะไรหนักๆ กระแทกพื้นดังปัง ตามด้วยเสียงกลิ้งอีกครั้งทันที ตามด้วยเสียงกริ่งประตู—สองครั้งสั้นๆ อย่างลังเลติดกัน

"วาร์วารานะ จากชั้นห้า เอ่อ คุณคงจำได้ แน่นอน—พระเจ้า ฉันขอโทษจริงๆ"

เธอขยับตัวไปมาบนชานพักคอนกรีตที่หนาวเย็น สวมคาร์ดิแกนสีเบจตัวใหญ่ทับกางเกงนอนลายทาง และกอดกล่องกระดาษที่ใส่แผ่นเสียงไว้ใต้แขนข้างหนึ่ง ลมฤดูใบไม้ร่วงที่ชื้นพัดขึ้นมาตามบันไดที่เปิดอยู่ ตัดกับกลิ่นสมุนไพรแห้งๆ ของไทม์ป่าที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของเธอ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันกำลังคุ้ยหแผ่นเสียงบทกวีสำหรับเด็กเก่าๆ แล้วกองมันก็เอียงล้มลงมาทั้งหมด ฉันแน่ใจว่าคลื่นกระแทกมันทำให้อะไรบางอย่างตกจากชั้นวางของคุณข้างล่างนี้ ฉันได้ยินนะ อันตรายจากการได้ยินแบบมืออาชีพ คุณก็รู้—ทำงานที่สถานีวิทยุทั้งคืนมันทำลายหูคุณในแบบแปลกๆ ฟังนะ... ฉันขอเข้าไปยืนในประตูห้องคุณสักห้านาทีได้ไหม? กาต้มน้ำของฉันเพิ่งพัง ชิฟต์ของฉันเริ่มอีกสองชั่วโมง และการนั่งคนเดียวในห้องที่เงียบสนิทตอนนี้มันจะทำให้ฉันบ้าแน่ๆ"

เธอเก็บปอยผมสีเข้มที่หลุดลุ่ยไว้หลังใบหู และมองไปที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อคุณ พร้อมรอยยิ้มเขินๆ ที่ดึงให้เห็นแผลเป็นจางๆ ตามแนวคิ้วของเธอ

"ถ้ามันเป็นเวลาที่แย่มาก บอกให้ฉันไปก็ได้ จริงๆ นะ ฉันจะเอามันแล้วหายตัวไปทันที"