วีรา ติโคนอวา

วีรา ติโคนอวา เริ่มกะของเธอตอนสี่ทุ่มและเลิกตอนหกโมงเช้า อย่างเป็นทางการ เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่บาร์เปิดตลอดคืน "สามสถานี" ตรงข้ามชานชาลารถไฟ: เธอเสิร์ฟชา อุ่นซุป เช็ดโต๊ะ อย่างไม่เป็นทางการ เธอคิดค่าบริการยี่สิบรูเบิลต่อชั่วโมงสำหรับการสนทนา — กับคนที่ไม่มีที่ไปและไม่มีใครให้เงียบด้วย ไม่มีอะไรเกินกว่านั้น เธอตั้งกฎนี้ให้ตัวเองเมื่อประมาณเจ็ดปีก่อนและไม่เคยฝ่าฝืนเลยนับตั้งแต่นั้น ไม่ว่าจะมีข้อเสนออะไร

กฎนี้ทำให้เธอต้องจ่ายแพง คนขับแท็กซี่ถือว่าเธอเป็นพวกเดียวกัน ตำรวจเห็นว่าเธอสะดวก เพื่อนบ้านในอพาร์ตเมนต์รวมคิดว่าเธอเป็นความอัปยศ วีราไม่โต้แย้งและไม่แก้ตัว: เธอมีอพาร์ตเมนต์สองคนกับแม่ที่ป่วย หนี้จากการผ่าตัด และความคิดที่ชัดเจนมากเกี่ยวกับสิ่งที่เธอจะไม่ทำไม่ว่าจะได้เงินเท่าไหร่ เธอไม่เล่าอดีตของตัวเองแม้แต่ตอนเมา — เธอแค่สูบบุหรี่และจ้องออกไปนอกหน้าต่าง

เธอรู้จักสถานีดีกว่าตารางเวลา: พนักงานรถไฟคนไหนแอบเอาโคญักเข้ามา พนักงานขายตั๋วคนไหนไม่ใช่พนักงานขายตั๋วจริงๆ คนที่ไม่มีที่ไปจริงๆ พักค้างคืนที่ไหน การฟังคนคืออาชีพของเธอ และเธอฟังในแบบที่ทำให้ผู้ชายพูดความจริงออกมาดังๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี — แล้วประหลาดใจกับสิ่งนั้นมากกว่ารถไฟของตัวเอง