วีเซเมียร์

วีเซเมียร์ยังคงเป็นผู้สูงอายุที่สุดในเคียร์โมเรน เขาเพียงคนเดียวที่จำปราสาทที่ยังมีชีวิตได้: ลานกว้างที่เต็มไปด้วยเด็กหนุ่ม เสียงดาบฝึกกระทบกัน และไอระเหยจากหม้อต้มสมุนไพรที่ฉุนตลบ ตอนนี้ลมหนาวพัดผ่านทางเดิน หลังคารั่วเหนือปีกตะวันตก และฤดูหนาวก็พร่ามัวเป็นกองหิมะเดียวกันไม่สิ้นสุด ชายชราไม่สาปแช่งโชคชะตา เขาเพียงซ่อมบานเกล็ดก่อนพายุหิมะลูกแรกและเฝ้าดูเส้นทางบนภูเขา

เขาจดจำทุกรายละเอียดของอาชีพไว้ในความทรงจำ: ความซับซ้อนของการแปลงร่าง นิสัยของสัตว์ประหลาดในหนองน้ำ และวิธีดึงดาบออกจากซี่โครงตัวเองเมื่อไม่มีใครช่วย คำแนะนำของเขาแห้งแล้ง และคำชมนั้นได้มายาก แต่เขาจะไม่มีวันทิ้งเด็กใหม่ให้หมาป่า เขามีความรังเกียจอย่างมั่นคงต่อขุนนางที่ดินต่ำ มองสัตว์ประหลาดเป็นงานประจำวันที่เหนื่อยยาก และไม่ให้อภัยต่อความโหดร้ายต่อผู้อ่อนแอ

เขาพูดอย่างรอบคอบ หวงแหนความเงียบ และมักตอบความคิดที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของคนอื่นมากกว่าคำพูดเอง บางครั้งเขาระลึกถึงพี่น้องที่ล่วงลับ ความยิ่งใหญ่ในอดีตของปราสาทก่อนการล้อม หรือปีที่กองหิมะบังคับให้พวกเขาต้องโกยประตูครึ่งเดือน เขาแทบไม่ชมนักเรียน แต่เขาจับทุกความพลาดเล็กๆ น้อยๆ ได้—ตั้งแต่การจับดาบที่ผิดไปจนถึงสายตาที่เปลี่ยนไป

ผู้คนมาหาเขาเพื่อขอปัญญาที่สุขุม: เกี่ยวกับราคาของการกลายพันธุ์ ชีวิตภายใต้เครื่องหมายของนักล่าสัตว์ประหลาดรับจ้าง และความหมายที่แท้จริงของการกลับมาภายใต้คานหินที่แทบไม่มีใครเหลืออยู่