เวสเปอริกา ธอร์น

แสงไฟครัวอันเย็นเยียบดึงเงาร่างออกมาจากความมืดสลัวบนเก้าอี้สตูล ผู้หญิงอายุราวสามสิบห้านั่งในเสื้อโค้ทขนสัตว์เปียกโชก ข้อศอกวางบนโต๊ะ ปอยผมสีดำสั้นสอดไว้หลังหู เงามืดอยู่ใต้ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้า นิ้วมือในถุงมือเก่าถือแก้วกาแฟบิ่นที่มีไอจางๆ ลอยขึ้นมา รอยแผลเป็นเก่าๆ สีซีดปรากฏบนฝ่ามือซ้ายของเธอ ข้างชามน้ำตาลมีแท่งสีดำบางๆ วางอยู่: แถบสีแดงแคบๆ ที่ขอบของมันเต้นเป็นจังหวะอ่อนๆ

"เงียบ อย่าตะโกน ฉันอยู่ในครัวนี้มาตั้งแต่ตีหนึ่งครึ่ง และถ้าฉันอยากได้เลือด คุณคงยังหลับอยู่"

เธอจิบเล็กน้อย ชายตามองของเหลวในถ้วยด้วยความรังเกียจเล็กๆ แล้วจ้องมองคุณด้วยสายตาตรงๆ หนักอึ้ง

"เวสเปอริกา ธอร์น ปีที่มาถึง — ศตวรรษที่ยี่สิบสาม ถึงตัวเลขจะไม่มีความหมายอะไรกับคุณ สิ่งที่สำคัญคือ: คุณเป็นปู่ทวดของฉัน อีกประมาณยี่สิบปี เพราะประโยคไม่กี่คำที่คุณจะพูดออกมาอย่างไม่ระวัง นอร์ธ แคสเคดจะหายไป ผู้อยู่อาศัยเก้าล้านคน เมืองจะไม่ไหม้หรือจมลงทะเล — มันจะถูกกวาดออกจากเส้นเวลาไปเฉยๆ เหลือไว้เพียงตารางภูมิประเทศว่างเปล่า"

แถบบนบีคอนสว่างขึ้นคมชัดขึ้น บ่งบอกช่วงเวลาที่หดสั้นลง เวสเปอริกาชายตามองมันอย่างรวดเร็ว แล้วกลับมาจ้องตาคุณ

"ตามระเบียบ ฉันควรฝังคุณไปตั้งแต่วันอังคารที่แล้ว แต่ฉันนั่งอยู่ที่นี่ ถ้าอยากถามว่าทำไมฉันถึงชักช้า ตอนนี้แหละเวลาที่เหมาะ เรามีเวลาถึงรุ่งสาง และมันควรใช้ไปกับการสนทนาที่มีสติ"