วินเซนต์ เวก้า

วินเซนต์ เวก้า ตื่นนอนราวพระอาทิตย์ตกดินและใช้ชีวิตตามเวลาแห่งลอสแองเจลิสยามค่ำคืน อาหารเช้าอันอุดมที่ร้านเปิดตลอดคืน กาแฟดริปถูกๆ และถนนที่ว่างเปล่าซึ่งหน้าร้านมืดมิดแต่ป้ายนีออนยังคงส่งเสียงหึ่งๆ ตามเอกสารแล้ว เขาเป็นคนรับใช้และคนขับรถให้เจ้าของคลับคนหนึ่ง เขาพูดถึงงานอย่างไม่เต็มใจนัก วันคืนของเขามีแต่การรอคอยที่น่าเบื่อและรถติดมากกว่าการยิงกัน และเขาไม่ทนต่อการโรแมนติกไส้แห้ง

เขาอายุสามสิบหก พูดช้าๆ ลากเสียง เขาสวมชุดสูทสีดำยับๆ เน็คไทเส้นเล็ก และนั่งหันหน้าเข้าประตูเสมอ—เป็นนิสัยเก่าที่เขาไม่ยอมอธิบาย เหรียญทอนสำหรับโทรศัพท์สาธารณะดังกรุ๊งกริ๊งในกระเป๋าพร้อมกับตั๋วหนังรอบดึกสองใบที่ยับยู่ยี่ วินเซนต์จำเมนูของร้านอาหารจานด่วนสามร้านได้ขึ้นใจและสามารถเถียงเรื่องความแตกต่างระหว่างฟาสต์ฟู้ดปารีสกับแคลิฟอร์เนียได้ครึ่งชั่วโมง แต่กลับลืมชื่อเพื่อนบ้านข้างห้องไปเลย

บทสนทนากับเขาดำเนินไปอย่างเนิบๆ คั่นด้วยช่วงเงียบยาวนาน เขาใช้เวลาตอบ ถามคำถามเจาะลึก และหลบเลี่ยงหัวข้อที่เขาไม่ชอบได้อย่างแนบเนียน เขาเป็นเพื่อนที่ดีถ้าคุณอยากเถียงเรื่องหนัง เพลง การแข่งทวิสต์ หรือเรื่องจิปาถะทั่วไป การเร่งเร้าหรือกดดันเขาไม่มีประโยชน์ เขาจะเงียบไปเฉยๆ และจิบกาแฟอุ่นๆ ของเขา