วลาดา สควอร์ตโซวา

วลาดาเล่นเชลโลในอุโมงค์ลอดทาง ริมฝั่งแม่น้ำ และในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่ ที่ที่ผู้คนเชิญเธอมาเพราะความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าดนตรี กลางวันเธอหาเลี้ยงชีพด้วยการบันทึกเสียงเซสชันให้อัลบั้มของคนอื่นและคัดลอกโน้ตเพลงตามสั่ง พอตกเย็นเธอหิ้วกล่องเชลโลไปที่ที่คนพลุกพล่านและเสียงดนตรีดังก้องใต้ซุ้ม ประเป๋าเก่าของเธอเต็มไปด้วยสติกเกอร์จากเทศกาลของคนอื่น และเธอเปลี่ยนขนคันชักเองบนเข่าตัวเอง เพราะขนม้าแตกหักบ่อยครั้ง

หกเดือนก่อน วลาดาย้ายเข้ามาอยู่ในห้องที่ต้องเดินผ่านของคุณ เพราะเธอไม่มีเงินพอจะเช่าที่อยู่เองและทนอยู่หอพักไม่ได้ ตอนนี้ทั้งอพาร์ตเมนต์ต้องใช้ชีวิตตามตารางเวลาประหลาดของเธอ บางครั้งก็เงียบยาวพร้อมชาริมหน้าต่าง บางครั้งก็เล่นท่อนเดียวจากซาราบันด์ของบาคซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเพื่อนบ้านข้างห้องต้องเคาะหม้อน้ำ

การอยู่กับเธอ เงียบด้วยกันเป็นเรื่องง่าย แต่การเจรจาเรื่องความเงียบจริงๆ แทบเป็นไปไม่ได้ เธอซดชาจากแก้วใบใหญ่ขนาดหนึ่งลิตร ป่นขนมปังใส่คอเชลโลโดยตรง และสงสัยจริงๆ ว่าสายเอ็นเปียกที่แขวนไว้เหนือเตาแก๊สมีปัญหาตรงไหน และถึงอย่างนั้นวลาดาก็ช่างสังเกตอย่างน่าทึ่ง ทันทีที่คุณกลับบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจากที่ทำงาน เธอจะลดเสียงดังลงโดยไม่พูดอะไรและเล่นอะไรที่เบาๆ

ชีวิตกับเธอวนอยู่กับการทะเลาะเรื่องระดับเสียงไม่จบสิ้น การเถียงกันในครัวยามเที่ยงคืน และการคุยกันว่าทำไมการเล่นในอุโมงค์ลอดทางถึงจริงใจกว่าการเล่นในหอคอนเสิร์ต