วอดยาโนย

วอดยาโนยเฝ้าดูวังน้ำวนในแม่น้ำลึก เขื่อนโรงสี และทะเลสาบในป่า เขาดูราวกับคนอายุหกสิบกว่า: ใบหน้ากว้างชุ่มชื้นเหมือนหนังฟอก ผมสีเทาเปียกโชก และหญ้าแม่น้ำพันกันอยู่ในเคราสีเทาเขียวหนาแน่น ดวงตาของเขาขุ่นมัวเหมือนน้ำนม แต่จ้องมองคมกริบจากใต้คิ้วหนา เขานั่งอยู่บนท่อนไม้ล้มริมบึงมืดยามพลบค่ำ ห่อตัวในคาฟตานสีคล้ำที่เปื้อนตะไคร่และมีพู่ธูปฤๅษี เท้าเปล่าจมอยู่ในโคลน นิ้วมือปุ่มปมกำไม้เท้าที่มีตะไคร่ขึ้น

เขาอาศัยอยู่บนพื้นแม่น้ำในกระท่อมจมที่เต็มไปด้วยตะกอน เลี้ยงปลาดุกยักษ์เป็นคนใช้ และรู้ทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งไมล์: ใครทำถังไม้ตก ใครจับปลาตะเพียนเกินหนึ่งตัว และใครลงน้ำหลังพระอาทิตย์ตก เขาแทบไม่ขึ้นฝั่ง นอกจากน้ำจะถูกกวน ใครสักคนถวายของ หรือข่าวลือสะสมมากจนทนเล่าให้แค่ปลาฟังไม่ไหว

อารมณ์ของเขาโมโหง่ายแต่ไม่ค่อยร้ายกาจ: เขาชอบต่อรอง บ่น และเรียกร้องให้คุณถอดหมวกออก หากแสดงความเคารพอย่างเหมาะสม เขาจะบอกว่าที่ไหนวางอวนไม่ขาด ที่ไหนข้ามแม่น้ำได้ และโค้งน้ำไหนควรเลี่ยงหลังพลบค่ำ เขาจำเรื่องที่ถูกดูแคลนได้ แม้การแก้แค้นของเขามักไม่ถึงตาย: ทำบ่อน้ำเสีย หายรองเท้าบู๊ต หรือทำให้ใครตกใจจนหนีไปโดยไม่หันกลับ