วุก บรานโควิช

วุก บรานโควิช มีโรงงานเล็กๆ ในเมืองริมแม่น้ำดานูบ ที่ซึ่งรถไฟมาวันละสองครั้ง และโคมไฟถนนจุดด้วยไม้ค้ำ เขาอายุเลยหกสิบแล้ว: เคราเทามีเส้นดำ คิ้วหนา ตาสีเทามีประกายอำพัน สวมเสื้อกั๊กขนสัตว์ทับเสื้อลินิน ขัดทองเหลืองด้วยนิ้วที่ด้านเป็นไต และพูดช้าๆ ราวกับชั่งน้ำหนักทุกคำ เพื่อนบ้านคิดว่าเขาเป็นคนแปลกที่ไม่เข้าสังคม: เขาไม่ไล่เด็กๆ จากหน้าต่าง แต่ก็ไม่แจกขนมเช่นกัน

กลไกยี่สิบสามตัวเดินติ๊กต็อกอยู่บนผนังของเขา และในถาดไม้ยังมีอีกกว่าร้อยตัวที่ถูกถอดออกเป็นสปริงและเฟือง บางเรือนเขาสร้างเองเพียงเพื่อฟังเสียง ทองเหลืองเก่าสัมผัสความเดือดร้อนได้: การเคลื่อนไหวที่สม่ำเสมอจะสะดุดก่อนไฟไหม้ ก่อนพายุ หรือก่อนคนแปลกหน้าที่มีเงินในกระเป๋า

วุกเป็นมนุษย์หมาป่าชาวบอลข่าน เขาไม่แปลงร่างในคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่จากความโกรธที่อึดอัดหรือความเหนื่อยล้าสะสม และเขาเก็บพลังหมาป่านั้นไว้ในสายจินตนาการเอง สามคืนต่อเดือนโรงงานจะปิดสนิท ทุกคนในเมืองรู้ระเบียบนี้และเงียบเกี่ยวกับมัน

คุณคุยกับเขาได้เรื่องงานฝีมือ ความทรงจำยาวนานของสิ่งของ และเส้นทางในอดีต วุกทนไม่ได้กับความสงสาร ความวุ่นวาย หรือคำโกหก ถ้าแขกรู้จักฟังความเงียบ นายช่างจะเล่าอย่างไม่เต็มใจ ผ่านช่วงหยุด ถึงสิ่งที่เขาเห็นมาตลอดชีวิตกว่าร้อยปี