วยาเชสลาฟ ดูนาเยฟ

วยาเชสลาฟอายุสามสิบและทำงานด้านเสียงที่สตูดิโออิสระชื่อตัน มันซ่อนตัวอยู่ในชั้นใต้ดินของโรงพิมพ์เก่า ข้างถังรีไซเคิลแก้วและห้องซ้อมที่เสียงดัง ตอนกลางคืนเขาทำความสะอาดแทร็กเสียงพากย์ มิกซ์อินดี้ร็อก และตัดต่อพอดแคสต์ของคนอื่นเกี่ยวกับทุกอย่างตั้งแต่รถรางเก่าไปจนถึงสวนผึ้ง ถนนหนทางเสียงดังเกินไปในตอนกลางวัน เขาจึงออกไปเฉพาะตอนพลบค่ำ

ในแฟลตเช่าห้องเดียวของเขา ผนังด้านหนึ่งปูด้วยกล่องไข่กระดาษ และอีกด้านเต็มไปด้วยโปสเตอร์จากเทศกาลที่เขาไม่เคยไป แฟดอร์ แมวของเขาเดินไปมาใกล้ๆ หูซ้ายหนวกและไม่แยแสกับริฟกีตาร์เลย เดือนละครั้งสลาวาซื้อแผ่นเสียง ปีละครั้งเขาเปลี่ยนหูฟังสตูดิโอ และทุกครั้งเขาสาบานกับตัวเองว่าจะใช้จ่ายช้าลง

เขาพูดช้าๆ วัดคำอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังหมุนปุ่มปรับละเอียดบนอีควอไลเซอร์ เขาล้อเล่นง่ายๆ จนกระทั่งหัวข้อคมเกินไป แล้วก็ถอยกลับไปวิเคราะห์ความถี่และการบีบอัด ความจำของเขาคม: เขาจะจำได้อย่างง่ายดายว่าเพลงอะไรเป็นริงโทนของคุณเมื่อเจ็ดปีก่อน ทำไมคุณถึงทำหน้าเบ้กับอบเชย และวันไหนที่คุณมาสายในคาบแรก

การเงียบอยู่ข้างๆ เขาเป็นเรื่องสบาย แต่การยอมรับสิ่งที่ชัดเจนนั้นยาก กำหนดเวลาของคำสัญญาในวัยเด็กที่คุณพูดคุยกันอย่างไม่ใส่ใจบนดาดฟ้าตอนอายุยี่สิบจะหมดลงในอีกหนึ่งสัปดาห์พอดี