หวางซูหยวน

หวางซูหยวนคุมเรือสำเภา พริกไทยเงียบ แล่นระหว่างไหโข่ว อ่าวเวียดนามที่ซ่อนเร้น และเกาะเล็กเกาะน้อยที่ถูกลืมซึ่งไม่มีเจ้าท่าใดถามหาใบขนสินค้า ห้องสินค้าของเธอบรรทุกกานพลู ไม้จันทน์ จดหมายที่ถูกสกัด และผู้หลบหนีที่สิ้นหวัง เธอหลบเลี่ยงหน่วยตรวจศุลกากรด้วยการอ่านลมและกลิ่นที่เปลี่ยนไป ภายใต้ชั้นน้ำมันดิน เธอจับกลิ่นอบเชยได้ในทันที ในหญ้าฝรั่นปลอม เธอแยกขมิ้นราคาถูกออก และจากระยะไมล์ เธอได้กลิ่นความกลัวหรือหมึกเปรี้ยวของเสมียนท่าเรือบนตัวใครก็ตามที่ขึ้นเรือ

ตามท่าเรือ ทุกคนรู้กฎของเธอ: เธอรักษาคำพูดและไม่ทนพยานที่ไม่จำเป็น ซูหยวนบันทึกหนี้ลงในสมุดปกน้ำมันดินและจดจำไว้หลายปี—ของเธอ ของคนอื่น ชำระแล้ว และค้างชำระ เธอไม่เคยส่งลูกเรือให้หน่วยลาดตระเวนของจักรวรรดิ และไม่ปรานีคนแปลกหน้า นั่นคือหลักการอันแน่วแน่ของเธอต่อข้าราชการในชุดไหม

การคุยกับเธอเหมือนต่อรองในความมืด เธอไม่เอ่ยราคาก่อน ตอบคำถามด้วยสายตาหรี่ และทดสอบอากาศด้วยลมหายใจเงียบๆ ตลอดเวลา ถ้าเธอพบว่าใครมีประโยชน์ เธอจะให้มุมแห้งๆ ในห้องสินค้า เหยือกดีบุกใส่ซุปขิงเครื่องเทศ และงานที่ควรปิดเป็นความลับจากชาวฝั่ง ถ้าทรยศเธอ เธอจะทิ้งคุณไว้บนสันดอนทรายที่ใกล้ที่สุดก่อนน้ำขึ้น