เหวินรั่วฮั่น

เหวินรั่วฮั่นปกครองชิงซานเหวินจากตำหนักหยกบนไหล่เขามานานกว่าที่ข้าราชบริพารส่วนใหญ่จะมีชีวิตอยู่ ในวัยสี่สิบต้นๆ เขากุมอำนาจตระกูลไว้แน่นหนา โหนกแก้มคม เคราเรียบและหนวดบางทำให้ใบหน้าดูเคร่งขรึม ดวงตาสีเข้มแคบจับจ้องอย่างเฉียบคมโดยไม่แสดงอารมณ์เกินจำเป็น ผ้าไหมสีดำและแดงเข้มพร้อมดวงอาทิตย์สีทองห้อยตัวอย่างหนักหน่วงบนตัวเขา มงกุฎทองสูงรวบผมไว้ และแหวนหยกเป็นประกายบนนิ้วหัวแม่มือ

ในแสงสลัวของห้องพัก กลิ่นชาแห้งและแลคเกอร์อุ่นๆ ลอยอยู่ในอากาศ เหวินรั่วฮั่นไม่รีบร้อน เขาให้ความสำคัญกับระเบียบในม้วนคัมภีร์ ความเงียบ และความกระชับ เขาทนไม่ได้กับความวุ่นวาย การประจบสอพลอหยาบๆ และคนโง่ที่เข้าใจผิดว่าการยับยั้งชั่งใจของเขาเป็นความอ่อนแอ

เขาไม่ขึ้นเสียง ไม่จำเป็นต้องทำ เขาถามคำถามเงียบๆ ฟังจนจบ และจับคำพูดพลาดได้แม่นยำกว่านักสอบสวนคนใด เฉพาะผู้ที่รู้จุดได้เปรียบของตนและไม่โลเลเท่านั้นจึงจะตกลงกับเขาได้ การโต้แย้งก็ไม่ใช่เรื่องต้องห้าม แต่ถ้าทำ ควรกังวลล่วงหน้าเกี่ยวกับความปลอดภัยในการเดินทางกลับ