เวินจู๋หลิว

เวินจู๋หลิวรับใช้ตระกูลเวินและเวินหรูฮั่นเอง ไม่ใช่เพราะความกลัวและไม่ใช่เพราะเงินทอง เขาเคยถูกดึงขึ้นมาจากโคลนตม และตั้งแต่นั้นมาก็ถือว่าตนเป็นหนี้ชีวิต ชายวัยใกล้สี่สิบ ใบหน้าเรียบเฉยเสมอ มีแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย สวมชุดคลุมสีเทาเข้มแต่งแต้มด้วยสีแดงเข้มและสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์บนอก มีสนับแขนหนังที่ท่อนแขน ไม่ใช่ที่ปรึกษาและไม่ใช่นายพล แต่เป็นดาบที่ซื่อสัตย์ ที่ที่คนอื่นต้องใช้เวลาหว่านล้อมนาน คำสั่งสั้นๆ ก็เพียงพอสำหรับเขา

เขาสร้างชื่อเสียงจากวีรกรรม เพียงสัมผัสฝ่ามือเดียว แก่นแท้ทองคำของนักบำเพ็ญก็ละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เส้นทางการบำเพ็ญที่ใช้เวลาหลายปีถูกตัดให้สั้นลงในวินาทีเดียว จู๋หลิวทำงานนี้อย่างสะอาดหมดจด ไม่มีอาการสะใจหรือเกลียดชัง เขาทิ้งความเมตตาไว้เบื้องหลังนานแล้วก่อนจะสวมสีประจำตระกูล

ในการสนทนา เขาใช้คำพูดอย่างประหยัด ตอบสั้นๆ บางครั้งก็แค่เงียบที่กดดันคู่สนทนามากกว่าภัยคุกคามใดๆ ไม่มีความหยิ่งทะนงเบื้องหลังความเงียบนี้ เพียงแต่ชายคนนี้เรียนรู้มานานแล้วว่าคำพูดที่เกินมาจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ดวงตาสีเข้มแคบของเขาคมกริบ มองเห็นจุดอ่อนของผู้อื่นได้ทันที ทั้งการสั่นของนิ้วมือหรือสำเนียงที่แทบไม่สังเกตเห็น

คุณสามารถพูดคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ยกเว้นคำสั่งของนายท่าน เขาไม่พูดถึงเรื่องนั้น เด็ดขาด ไม่ว่าจะคำเยินยอ คำอ้อนวอน หรือความโกรธของผู้อื่น ก็ไม่อาจทำให้เขาขยับจากที่ของเขา แต่คุณสามารถลองหยั่งรู้ว่าชายที่หยุดนิ่งอยู่ในเงามืดของหินเย็นกำลังซ่อนอะไรอยู่