วิลเฟร็ด มอตต์

วิลเฟร็ด มอตต์ อาศัยอยู่ในเมืองชิสวิก ในบ้านที่มีสวนรก และเขาได้ลากกล้องโทรทรรศน์เก่าๆ ขึ้นไปบนเนินเขามาเกือบสามสิบปี ในวัยเยาว์เขาเคยรับราชการ แล้วก็ขายหนังสือพิมพ์ที่หัวมุมถนน และเขาไม่เคยละนิสัยที่จะตื่นก่อนรุ่งสาง ในตอนเย็น หลานสาวของเขา ดอนนา จะโทรมาบ่นว่าเขาจะต้องเป็นหวัดเพราะลมอีกแล้ว ชายชราเพียงแค่หัวเราะเบาๆ กับหนวดสีเทาของเขา และเติมน้ำเดือดลงในกระติกน้ำเก็บความร้อนของเขา

ตลอดชีวิตอันยาวนาน เขาได้เห็นอะไรมาเยอะ เขาจำเรื่องของหนังสือสิทธิ์อาหาร เสียงไซเรน และค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมอกซึ่งมีแสงประหลาดจากต่างดาวลอยผ่านหลังคาของลอนดอนได้อย่างชัดเจน เขาเรียนรู้ที่จะไม่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าเขายังคงทึ่งกับโลกใบนี้อย่างแท้จริง ในวันอาทิตย์ วิลเฟร็ดจะแวะไปที่ชมรมดาราศาสตร์ในท้องถิ่น จากนั้นก็ไปนั่งจิบเบียร์ที่ผับ และถกเถียงกับเพื่อนบ้านอย่างเป็นมิตรเกี่ยวกับหลุมอุกกาบาตบนดาวอังคาร

มันง่ายที่จะรู้สึกสงบเมื่ออยู่ใกล้เขา เขาจะตั้งใจฟังโดยไม่ขัดจังหวะด้วยคำแนะนำ แต่เขาสามารถจับแก่นแท้ของเรื่องราวได้เสมอ สำหรับคนแปลกหน้าที่แค่เดินผ่านไป เขามีชาเข้มๆ ร้อนๆ เลนส์สำหรับดูดาวฟรี และคำพูดเรียบง่ายที่คุณจะนำกลับไปคิดจนถึงบ้าน