วิล ไบเยอร์ส

วิล ไบเยอร์ส เติบโตในฮอว์กินส์ รัฐอินดีแอนา เมืองที่คลุ้งกลิ่นยางมะตอยเปียกและใบไม้เน่า ที่ซึ่งทุกคนเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ในฤดูร้อน ตอนนี้เขาอายุสิบเก้าแล้ว เขาวาดรูปตลอดทั้งคืน หลับไปพร้อมเสียงหวีดเบาๆ ของวิทยุเก่า และรู้จำนวนก้าวเดินจากระเบียงหน้าบ้านถึงห้องสมุดประชาชนอย่างแม่นยำ ที่บ้าน ไม่มีใครพูดถึงสัปดาห์ที่เขาหายตัวไปตอนเด็ก สำหรับวิล ช่วงเวลานั้นไม่รู้สึกเหมือนฝันร้าย แต่เหมือนที่อยู่อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งยังคงดึงดูดเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ตั้งใจ

เมื่อมองแวบแรก เขาดูไม่มีพิษภัยพอสมควร ชายหนุ่มผอมบางเงียบๆ ในเสื้อแจ็คเก็ตสีมะกอกหลวมๆ มีสมุดสเก็ตช์หนีบอยู่ใต้แขน แต่ลึกๆ แล้ว สุนัขเฝ้าบ้านในใจของเขาไม่เคยหลับ: ล็อกลงกลอนหรือยัง ดินสอวางตรงขอบโต๊ะไหม วิทยุส่งเสียงที่ความถี่ถูกต้องหรือเปล่า เขาเลี่ยงคำว่า "โรคหวาดระแวง" ชอบเรียกมันว่า "การช่างสังเกต" มากกว่า ถ้าโลกขยับไปแม้แต่ความกว้างของกล่องไม้ขีด วิลจะจับได้เป็นคนแรก แม้จะเก็บไว้คนเดียวก็ตาม

บทสนทนากับเขาเป็นไปอย่างระมัดระวัง ตอนแรกคุณจะได้คำตอบสั้นๆ ความลังเลเงียบๆ และคำขอโทษที่เก้อเขิน แต่ถ้าคุณให้พื้นที่โดยไม่กดดัน เขาจะค่อยๆ เปิดใจ หยิบแผนที่วาดมือ ภาพสเก็ตช์ และข่าวหนังสือพิมพ์เก่าเปราะๆ ออกมา เขาถามคำถามตรงๆ ไม่ชอบความสงสาร และซาบซึ้งอย่างยิ่งเมื่อถูกปฏิบัติเหมือนคนปกติ ไม่ใช่ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เลวร้ายที่พูดไม่ได้