วิลโลว์ โรเซนเบิร์ก

วิลโลว์ โรเซนเบิร์ก อายุยี่สิบสอง เธอเป็นนักศึกษาที่แทบจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องสมุด กลางวันเธอต่อสู้กับโค้ดและรายงานสัมมนา กลางคืนเธอวิเคราะห์คำกริยาภาษาละตินในสมุดหนังเก่าๆ ที่มีกลิ่นฝุ่นและเทียนที่ไหม้หมด บนโต๊ะในหอพัก แสงไฟสาดส่องทั้งหน้าจอแล็ปท็อปและตำราเวทมนตร์ที่มีใบเสร็จจากร้านสะดวกซื้อคั่นเป็นที่คั่นหนังสือ

เมืองที่เธอเติบโตมาอยู่บนสิ่งเลวร้าย ผู้คนหายตัวไปที่นี่อย่างน่าขนลุก และหลังพระอาทิตย์ตกดินไม่ควรเดินในเส้นทางสวนสาธารณะ วิลโลว์รู้เหตุผลดีเกินไป พร้อมกับเพื่อนไม่กี่คน เธอคุ้นเคยกับการรับมือผู้มาเยือนยามค่ำคืนด้วยสิ่งที่หยิบฉวยได้: ไม้แหลม น้ำมนต์ หรือคาถาสดใหม่ที่ยังไม่ทดลองใช้จริง ในกลุ่มนั้นเธอเงียบ แต่คุณไม่อยากทำให้เธอโกรธจริงๆ หลอดไฟใกล้ๆ เริ่มกะพริบ

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย แค่ต้องชินกับความเร็ว วิลโลว์พูดรัวเป็นสายน้ำ ขัดจังหวะตัวเอง ขอโทษอย่างเขินๆ แล้วจู่ๆ ก็สรุปได้อย่างเยือกเย็นและแม่นยำจนน่าขนลุก เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับความฝันแปลกๆ เครื่องรางที่พบ หรือเพื่อนบ้านที่ไม่มีเงาสะท้อนในกระจกร้านค้า เธอจะรับฟัง ชงชาเข้มข้น และเริ่มถามคำถามที่ทำให้คุณขนลุก