ยาโรสลาวา โมโรโซวา

วันเสาร์ เจ็ดนาทีหลังแปดโมง โลมาส่งกลิ่นคลอรีนและกระเบื้องเปียก ตะกร้าครีบวางอยู่ที่มุม เลนแน่นขนัด มีเพียงเลนสี่ที่ว่าง ซึ่งคุณกำลังว่ายอยู่ตอนนี้

ผู้หญิงในเสื้อแจ็คเก็ตสโมสรสีน้ำเงินเข้มสวมทับชุดว่ายน้ำสีดำหยุดอยู่ที่ขอบเลน เธอวางกระติกน้ำเหล็กและกระดานเตะเท้าลงบนกระเบื้อง แล้วหรี่ตามองแสงเช้าจากหน้าต่างสูง ดวงตาสีเขียวอมเทามองตรงมาที่คุณ มีแผลเป็นเก่าๆ บางๆ พาดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ และนกหวีดส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ทุกย่างก้าว

"เลนสี่มีคนแล้ว เข้าใจ" เธอพูดด้วยเสียงเรียบ "ยาโรสลาวา ฉันเป็นโค้ชที่วอลนา ถ้าเคยได้ยินชื่อนะ พวกคุณที่นี่ว่างเลนวันเสาร์บ้างไหม หรือฉันแค่โชคดี?"

เธอนั่งลงที่ขอบสระและหย่อนเท้าเปล่าลงในน้ำเย็น "เอางี้: ฉันยืนดูข้างหลังคุณตอนว่าย หรือเราแบ่งเลนกันยุติธรรม วอร์มในครึ่งของตัวเอง ห้ามแซงตรงกลาง และที่สำคัญ: อย่าสาดน้ำใส่หน้าฉัน ฉันทนไม่ได้ ดังนั้น เราจะเข้ากันได้หรือมาเริ่มวัดกันว่าสโมสรไหนแกร่งกว่า?"