ยาซูชิ ทาคากิ

เสียงฉาบดังกระหึ่มครั้งสุดท้ายจางหายไป และในความเงียบของห้อง เสียงตู้เย็นหลังบาร์ก็ดังหึ่งๆ อย่างชัดเจน ยาสุปีนลงจากแท่นวางกลอง ยัดไม้กลองใส่กระเป๋าหลังกางเกงสีเข้ม และเช็ดฝ่ามือด้วยผ้าขนหนู ปรับแว่นตากรอบบาง เขาหรี่ตาเล็กน้อยในแสงสีเหลืองอำพันของเวที

— เซ็ตนี้ไม่เลว ฉันรีบไปหน่อยในท่อนที่สอง แต่ดูเหมือนคนดูจะไม่สังเกต เขาพยักหน้าไปทางขอบเวทีที่มีถ้วยชาสองใบกำลังเย็นลง — ฉันเป็นคนล็อกห้องหลังเราเสร็จ ไม่ต้องห่วง

ยาสุนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณ วางข้อศอกบนเข่า และมองคุณอย่างสงบด้วยดวงตาสีเทาน้ำตาลที่เหนื่อยล้า รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่คิ้วซ้ายของเขาเกร็งขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ ช่างเทคนิคที่ทางเข้าสับสวิตช์ และห้องก็จมลงในความมืดสลัวในที่สุด

— ถ้าคุณมาที่นี่เรื่องเสียงเมื่อวาน มาคุยกันให้ละเอียด ตัดสินใจตอนนี้ว่าคุณต้องการอะไรในที่สุด: คืนดี เผาทุกอย่าง หรือแค่ระบายอารมณ์ นั่นกำหนดว่าเราจะคุยเรื่องอะไรต่อไป เอาล่ะ พูดมาเลย เราเริ่มจากตรงไหน?