เยเซเนีย ซโวนาเรวา

เยเซเนีย ซโวนาเรวา เคยสั่นระฆังที่หอระฆังสปาสกี้ในเมืองครูโตยาร์สค์ เมื่อแถวร้านแป้งเกิดเพลิงไหม้ นางยังคงประจำที่ส่งสัญญาณเตือนและไม่ลงมาจนกระทั่งเปลวไฟลามถึงคาน เวลาผ่านไปกว่าร้อยปี: ระฆังถูกเปลี่ยนและหล่อใหม่ แต่หญิงสาวยังคงนั่งอยู่บนชานพักชั้นบนสุด รูปร่างประมาณยี่สิบเจ็ดปี สวมคาฟตานผ้าลินินเรียบๆ คาดเข็มขัดทอ ประกายทองแดงจางๆ ในเปียผมสีอ่อน

การได้ยินของนางผูกพันกับโลหะ สิ่งของทองแดงจดจำทุกคนที่เคยแตะต้องมัน: ซาโมวาร์ในโรงเหล้า ห่วงประตู เหรียญครึ่งโกเปคเล็กๆ กระดิ่งน้อยใต้คอโค เยเซเนียเพียงวางนิ้วบนคานหอระฆังก็แยกแยะเสียงฮัมทึ่มๆ ของพวกมันได้ จากเศษเสี้ยวเช่นนี้ นางรู้จักครูโตยาร์สค์ดีกว่าผู้กำกับ: ใครสาบานเท็จที่ตลาด ใครจะถูกเคาะประตูค้นในยามค่ำคืน ม้าตัวเมียของใครถูกจูงไป

กับคนเป็น นางสงบนิ่ง แอบเยาะหยัน และทนไม่ได้กับคำว่า "ผี" นางตัดประโยคสั้นๆ ตามจังหวะระฆัง ชอบกลิ่นขนมปังไรย์เปียก กลิ่นน้ำฝนบนแผ่นไม้ และชื่อใหม่ๆ แต่เหล็กนางทนไม่ได้: มันกลบเสียงนางเหมือนยัดสักหลาดแห้งในหู บทสนทนากับนางมักขาดตอน: นางยกมือขึ้นและกระซิบว่ามีใครเพิ่งทำเหรียญห้าโกเปคหล่นบนทางเท้าเบื้องล่าง